Üzeyir Garih'in öldürülmesi, hemen herkesin onun hakkında bildiklerini ortaya dökmesine yol açtı... Sonunda Musevi işadamının İslamla ve İslami çevrelerle son derece ilginç ilişkileri olduğunu gösterdi.

"İlişki" derken Garih'in sosyal ve siyasal (örneğin Refah Partisi'nin denenmesi için bir fırsat verilmesi gerektiğini askerlere söylemesi ya da Fethullah Gülen ile mektuplaşması) bağlantılarını kastetmiyorum. Onlar zaten az çok yazılıp çizilmişti.

Cinayet olayın 'sıcak' tarafı... Saygın bir işadamı öldürülmüşse tabii ki tüm ilgi o tarafa yönelecek. Ancak işin bir de 'soğuk' yanı var: Nasıl olur da Musevi bir işadamının cebinden Müslüman duası çıkabilir? Nasıl olur da bir Musevi, Nakşi Şeyhi'nin kabrini ziyaret eder? Olay soğumaya başladığında, acılar biraz olsun küllendiğinde işte tam da bunları tartışmalıyız.

Tartışmalıyız çünkü başka türlü 'kendimizi' tanıyamayız... Kendimizi; yani Türkiye toplumunu...

Eğer tartışmazsak, rakı ile oruç bozan bir adamın inanç dünyasına giremeyiz... Eğer tartışmazsak, Katolik kilisesinde mum dikerek adakta bulunan Müslüman kadınları anlayamayız...

Eğer tartışmazsak, bir işe 'Bismillah' diyerek koyulan ateistin ruhunu kavrayamayız...

'Üzeyir Garih Olayı' bize, bir kez daha, sadece 'etnik' açıdan değil 'inanç' açısından da toplumumuzun bir "mozaik" olduğunu gösterdi.

"Tek millet" ya da "Tek inanç" propagandası yapanların hayal gördüklerini, gerçeği çarpıttıklarını ve asıl emellerinin kendi iktidarlarını pekiştirmek olduğunu ortaya koydu.

Ah keşke bu gerçekleri öğrenmek ve kabullenmek bu kadar pahalıya patmasaydı...