 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
Magazin |
|
Astroloji |
|
|
|
Para Durumu |
|
Hava Durumu |
|
|
|
Bizim
City |
|
Sizinkiler
|
|
|
|
Sarı Sayfalar |
|
İstanbul |
|
|
| Cumartesi Eki |
|
Pazar Eki |
|
|
|
Künye
|
|
E-Posta |
|
Reklam |
|
Arşiv |
 |
|
Mağaraya adını veren dağcı Evren 
Peynirlikönü Düdeni'ne 1992 yılında trafik kazasında yaşamını yitiren, mağaranın gizemini çok iyi bilen genç mağaracı Evren Günay adı verilmişti. O yıl ekip Ğ1192 metre derine inebilmişti. Ancak 1997 yılında Ğ1377 metre derinliğe ulaşılarak Türkiye derinlik rekoru kırıldı. Bunun ardından, 1998 yılındaki ekip bu rekoru kırmak için tekrar Çukurpınar Yaylası'na geldi... Bundan sonrasını genç mağaracı Arpat Özgül özetle şöyle anlatıyor: REKORU KIRACAKTIK... * Anamur, Çukurpınar Yaylası'na geleli 4 gün olmuştu. İstanbul'da geçirdiğimiz yoğun bir hazırlık döneminden sonra randevumuza sadık kalmış ve 4 yıldır üzerinde çalıştığımız Evren Günay Düdeni'ne tekrar gelmiştik. Bir trafik kazasında kaybettiğimiz arkadaşımızın anısına isimlendirdiğimiz düdende BÜMAK 97 yaz ekspedisyonu sırasında Ğ1377m derinliğe ulaşarak Türkiye derinlik rekorunu kırdık. Bu seneki hedefimiz ise daha derinlere, dünya rekoruna doğru ilerlemekti... * 9 kişilik ön ekibin 11 Ağustos'ta yaylaya varmasıyla BÜMAK 98 yaz ekspedisyonu başladı. 31 Ağustos'u kesin dönüş tarihi olarak belirledik. * Kamp hayatı 8.00'de hareketleniyordu. Günlük ekmeğimizi ise yayladaki komşumuz Kiraz Teyze ile beraber yapıyorduk. Mağara ekibi hazır olunca, tente altında kendilerine mağara ağzına kadar eşyalarını taşıyacak şerpalar bulmaya çalışıyordu. BAŞLARIM ENTELEKTÜELİNE... - Haydi şerpa! - Gelemem, entelektüel faaliyetlerim var. - Başlarım entelektüeline... * Ön-ekibin az deneyimli olmasına karşın, planlı bir çalışmayla önceden belirlediğimiz programı takip ediyorduk. Her gün biraz daha ilerledik. Küçük aksaklıklar sadece gece sohbetlerinin konusu oluyordu: Mehmet Ü.'nün çoraplarını unuttuğunu mağara ağzında fark etmesi ve M. Ali'nin koşarak 1.5 km uzaklıktaki kamptan çorap şerpalığı yapması... * Buraya gelirken, dibi hedefliyorduk. Yeterli malzememiz ve iş gücümüz vardı. Çukurpınar Yaylası'na geldiğimiz 9 sene boyunca kazandığımız tecrübenin de yeterli olduğunu düşünüyorduk. Ama mağaranın bize verecekleri henüz bitmemişti, eğitimimiz devam ediyordu. Ancak mağara, bize nazikçe kendi doğal sınırlarımızı göstermişti. * Bebekliklerinden beri tanıdığımız yayla çocukları Ayşe ve Akif'e, 'Seneye yine görüşürüz!' derken herkesin içini ertelenmiş bir vedanın sevinci kaplamıştı. Çukurpınar Yaylası'na veda etmeye henüz hazır değildik....
|
