Bir arkadaşım bu ilçedeki ünlü otellerin önünde uzanan deniz platformlarına götürdü beni. İnsanlar yan yana güneşin altına uzanmışlardı; sanki bir mülteci gemisinde gezer gibiydik.

Hiçbirinin elinde kitap yoktu.

Öylece yatıyorlardı güneşin altında.

Kitap okuyan kişiye rastlamak zordur.

Charles Dickens'ın romanları fasiküller olarak yayınlanır ve posta ile okurlara gönderilirmiş.

O dönemin tanıkları, okurların o mavi fasikülleri büyük bir sabırsızlık ve açlıkla beklediğini, kimi zaman kilometrelerce yol katederek postayı karşılamaya gittiğini anlatıyor.

Dickens eserlerini halkın önünde okumaya karar verdiği zamam kıyamet kopmuş; İngiltere'nin altı üstüne gelmiş, halk salonları doldurmuş, Dickens hayranları sütunlara tırmanmış, bazıları sürünerek kürsünün altına girmeye çalışmışlar.

Amerika'ya gittiği zaman okurlar bu yazarı görebilmek için dondurucu kış soğuğunda kuyruğa girmiş ve evlerinden getirdikleri yatakların üzerinde uyumuşlar.

İngilizler'in vardığı sonuç, William Shakespeare.

Onca krala, komutana, dünya çapında ünlü lidere sahip olan İngiltere, bin yılın en önemli İngiliz'i olarak bir şair ve oyun yazarını seçmişti.

Biz matbaayı yasaklarken, insanlar düşünüyor, yazıyor ve okuyordu.

Osmanlı'nın bu gölgeli yüzyılları boyunca Batı dünyası felsefe, edebiyat ve bilim yapıtlarını kitlelere aktarmanın yolunu buldu.

Batı uygarlığı dediğimiz manevi organizmanın yapı taşları bu kitaplardır işte.

Ve ne yazık ki buna sahip olmadığınız zaman, eksikliğini de anlayamıyorsunuz.

Cevabım şöyle:

"Evet doyurur! Batı uygarlığı zenginliğini kitaplara ve kültür birikimine borçludur."

Hadi şimdi birileri bu düşünceyi gidip Bodrum plajlarında salamura gibi yatanlara anlatsın.