Güven bunalımı
Galatasaray'ın İsviçre ve Almanya kamplarındaki hazırlık maçlarında sergilenen futbol ne kadar farklı değil mi? Lucescu, "Günde çift idman yapıyoruz. Bu yüzden futbolculardan % 00 verim beklemek doğru olmaz" dese de, takımın havasında bile bir farklılık olduğu göze çarpıyor.
"İsviçre kampında Galatasaray'ın yendiği rakipler zayıftı; Almanya'dakiler daha güçlü" diyenler çıkacaktır. Geçin bunu... Rakiplerden ve skorlardan değil, Galatasaray takımının futbolundan ve havasından bahsediyorum. İki kamp arasında ne değişti? Sadece yönetim!
Yeni yönetimi ön yargıyla eleştirmek gibi bir düşüncem yok. Ama Cansun ekibinin kazanmasıyla takımda geçen sezon doruğa çıkan "Paralarımızı ne zaman alırız?" endişesi hakim gibi. Tabii, "Çözüldü" denen Jardel işinin de yeniden kriz havasına girmesi, buradan gelecek paraya ümit bağlayanların planlarını aksatıyor. Geçen sezonki agresifliğin de Almanya'da yeniden hortlamasının ardında futbolcuların kafaca rahat olmamaları yatıyor olamaz mı? Futbolcuların bir an önce rahatlamaları için 7 milyon doların üzerindeki alacaklarının ödenmesine kısa sürede başlanması gerek. Güven bunalımını aşmanın tek yolu budur.
Elenme endişesi
Aslında güvensizlik karşılıklı. Ümit Karan için 1 milyon dolar bonservisi, Gençlerbirliği ile yaptığı pazarlıklarda direttiği gibi gelecek sezonun sonunda değil, bu sezon içinde 5 eşit taksit ile ödemeyi kabul eden yönetimin, bu aceleciliğinde Şampiyonlar Ligi elemelerinde kazaya uğrama korkusu hiç mi yok?
Ümit çok iyi bir futbolcu. Takıma hızla uyum sağladı. Ama hem üçüncü ön eleme turu, hem de grup maçları öncesi daha iki kez kadroya isim ekleme hakkı varken, bu acelenin sebebi ne? "Hülle yapmayalım. Ayıp olur. Kimseyle kötü olmanın gereği yok" mu dediniz, yoksa "Göreve yeni gelmişken Arnavutluk takımına elenirsek bizi tefe koyarlar" endişesine mi teslim oldunuz?
Magazin
