Diş biraz zorlu bir edevattır..

Hasta oldu mu dibinde sorun çıkarıp, kökünü çene kemiğine yapıştırır ki hakkından gelmek için bilek gücü gerekir..

Köy yerinde diş doktoru bulunmadığından, pazusuna güvenen diş çeker ama en başarılı olanlar nalbantlardır.. Dişçilikle nalbantlığın kardeş meslek olması da bundandır..

En iyi çözüm güreş..

Diş Doktoru Barbaros Bey'i gördükten sonra üniversite sınav sistemine de itimadım sarsıldı.. Talebeyi odaya tıkıp "Türkiye'nin en yüksek dağı kaç metredir?" diye sorar, verdikleri cevaba göre mesleğe yönlendirirsen böyle olur işte..

Diğer fakülteleri bilmem ama Diş Fakültesi'ne bilgiye bakarak adam almayacaksın.. Lise bitiren gençleri boyuna posuna göre ayırıp, birbiri ile güreştireceksin.. Kazanan okumayı hak edecek..

Muayenehane faslına dönelim, neden böyle uzun uzun yakındığımı anlayacaksınız..

Barbaros Bey bizi hasta koltuğuna oturttu.. Boyu kısa olduğundan koltuğun çevresini yirmilik takozlarla çevirmiş.. Takoza zıpladığında bir anda orta boylu biri oluyor..

Ağrıyan dişi inceledi.. "Çekeceğiz.." dedi.. İyi, biz de zaten onun için geldik, çek bakalım!

Hasta normal biriyse bu morfin birkaç dakika içinde tatbik edildiği bölgeyi tamamen uyuşturur.. Tabii normalse..

Yok eğer hasta uyuşturucu bağımlısıysa, piyizciyse (alkolikse), papikçiyse (hapçı) bir morfin iğnesi yetmez..

Doktorun elindeki aletle dişimize dokunmasından bildik ki bir morfin bizi kesmemiş.. O da şaşırdı.. "Allah Allah.." diye söylendi.. Ardından bizi narkotik sorgusuna aldı..

Allaha şükür hiçbir kötü alışkanlığımız yok..

Kafasını sallaya sallaya ikinci morfin iğnesini de yaptı.. Beş dakika içinde bizim dudaklar Sultan Abdülhamid Efendimiz'in haremine mukayyet olan Habeş Nadir Ağa'nın dudaklarına döndü..

Şimdi okuyucu merak eder..

Efendim bana morfin işlemez.. Anama da işlemez.. Biz ana oğul karşılıklı oturduğumuzda günde hapisane işi (Onludan beşli, tabir edilir) otuz bardak çay içer, ancak nefsimizi köreltiriz..

Aşırı çay tiryakiliği sayesinde vücutlarımızda o kadar tanein maddesi birikmiş ki onun yanında morfin hafif kalıyor.. Durumumuz bu..

Ne var ki ikinci huruç harekatı da boşa çıktı.. Benim diş resmen Kanije savunması yapıyor.. İkinci raund da böyle geçti.. Barbaros Bey yeniden dinlenmeye geçti..

Ben o sırada "Doktor bey kalsın, başka zaman.." diyecek oldum.. Yok, diye azarladı.. "O diş çekilecek!"

Üçüncü hamlesi en zorlusu oldu.. Ayakta çekmeye güç yetiremediğinden kucağıma çıkmış, öyle abanıyor, dişi kanırtıp yuvasından çıkarmak için bir sağa bir sola yatırıyor..

Ben de altında debeleniyorum.. Fiilen cephe harbi yapıyoruz.. Kurşunu bitmiş iki asker siperde birbirini boğazlamaya çalışıyor.. O sırada biri kapıyı açıp içeri girse göreceği manzara bu..

Üçüncü hamlede diş yerinden oynadı.. Dördüncüde biraz daha sallandı.. Beşinci hamlede "Çat!" diye bir ses duyuldu.. Barbaros kucağımdan indi.. Elindeki kargaburunun ucunda duran dişi gösterdi..

- "Çektim işte.."

Gözucuyla baktım.. Elinde tuttuğu dişin kökü yoktu.. Zaten çıkan sesten dişin kırıldığını anlamıştım.. Sırf koltuktan biran önce kalkabilmek için "Evet.." dedim.. "Nihayet çektiniz!"

Kendimi dışarı atarken on liralık viziteyi vermek istedim, talebe olduğumu ileri sürüp almadı..

O kırık dişi yaklaşık on yıl taşıdım.. Sonunda bir arkadaşın subay emeklisi olan babası kendi imkanları ile işi halletti.. Çenemi iyerden yarıp kırık kökü dışarı çıkardı..