Erebiyat başkentini Catherine M.'lere bırakıp köşesine çekildi.

Ne oluyor?

Sanat, edebiyat ölüyor mu yoksa?

Müzik sonsuza kadar birkaç klasik besteciyi yorumlamaya devam edecek ve ortaya yeni yapıtlar koyamayacak mı?

Resim, binbir ticari dolabın döndüğü bir Wall Street malı mı oldu?

Romanlar devrini doldurdu mu?

Bana kalırsa hayır! Sadece Antonio Gramsci'nin dediği gibi "Eskinin çürüyüp yokolduğu, yeninin ise bir türlü ortaya çıkamadığı" bir değersizleşme, bir çürüme, bir nihilizm dönemi yaşıyoruz.

Dünya sadece maddeci kapitalist değerlere göre yönlendiriliyor.

Sanki yaşamın tek amacı şirket kârını sonsuzcasına artırmakmış gibi yeni bir ahlâkın propagandası yapılıyor.

Amerika'daki ticaret okullarını bitiren birtakım genç adamlar, nasıl her tüketiciden birer küçük parça koparırız hesabı üzerine kafa yoruyorlar.

Mesela sivrisineklere karşı ilaç yapan bir şirketin toplantısında genç bir adam çıkıyor ve diyor ki: "Fişe takılan makinelerin açma kapama düğmelerini kaldıralım. Fişte unutulan makinelerdeki ilaç daha çabuk tükenecektir. Biraz da ilaçtaki etkin maddeyi azaltırsak, her odaya iki adet koymak zorunda kalacaklardır. Böylece şirket daha çok kazanacaktır."

Bu kurnazlığı düşünen genç adama "dahi" diyorlar, Porche hediye ediyorlar.

Ve eskiden Beethoven, Kleist, Newton gibi insanlara verilen "dahi" sıfatı bu basit kafalı kurnazların unvanı haline geliyor.

Ve o zaman insanlar Catherine M'nin kamyon şoförleriyle maceraları ya da romantik zırvalar yerine adam gibi edebiyat eserleri okuyacaklar, vurdulu kırdılı film merakından vazgeçecekler ve insan değerlerine dönüş yapacaklar.