2 Temmuz akşamı, Washington'dan gelen haber, Ankara'ya bomba gibi düşüyor ve adeta yeni bir sürecin başladığını ilan ediyor. SPK eski Başkanı Ali İhsan Karacan'ın dediği gibi, artık ekonomide, siyasi kartlarla oynanan "2 Temmuz Süreci"ni yaşıyoruz. Şok dalgası, IMF merkezinden yayılıyor ama Telekom Yönetim Kurulu üyeliklerine kilitlenen tartışmada, asıl bilginin Dünya Bankası Ankara Bürosu'ndan gittiği anlaşılıyor. Doğal olarak, aynı ofiste çalışan IMF Türkiye Temsilcisi de Telekom'da "siyasi kadro paylaşımı" tezini içeren raporunu ABD'ye ulaştırıyor. Bir anlamda, tetiğe Dünya Bankası tarafından basılıyor, patlama IMF'de oluyor, Ankara yaralanıyor.

Bütün bu pazarlıkların odak noktasındaki bir isimle Diyarbakır'dayız. Ulaştırma Bakanı Enis Öksüz'le, uçağın kapısında bir ara başbaşa konuşma fırsatı buluyoruz. Öksüz, yine IMF'ye yükleniyor. Biraz da komplo teorilerini çağrıştırır şekilde bakın neler diyor: "Ben, ihanet içinde olmam. Hiçbir Türk vatandaşı da ihanet içinde olmaz. Telekom Yönetim Kurulu gibi detay bir konu IMF'den mi kaynaklanıyor sanıyorsun? Tabii ki hayır. Asıl buradaki işbirlikçilerden. Ondan sonra Telekom'un içi boşaltılırsa ne olacak? Biz, ne istenirse yaptık. Telekomünikasyon Kurumu dediler, kuruldu. Telekom Yasası dediler, yürürlüğe girdi. Telekom Yönetim Kurulu'nu gündeme getirdiler, atamalar yapıldı. Bundan sonrası, adım atması gerekenlerin meselesi..."

Öksüz, bu arada kritik iki soruya da sinirli şekilde şu yanıtları veriyor:

* Bu iş, giderek siyasi bir hal alıyor. Hükümet'in ya da koalisyonun bileşimini etkiler mi?

Daha ne yapalım kardeşim? Koalisyon bozulursa da bozulur ama ben ihanet etmem.

* Sayın Kemal Derviş, sizi ABD'de savundu...

Karıştırmayın şimdi Derviş'i...

Gerginliğin giderek tırmanması belirsizliği ve krizin maliyetini arttırıyor. Ancak bir gerçeğin altı daha kalın çizgilerle çiziliyor: "IMF için önceden 'neyin' yapıldığı önemliydi. Bu yetmedi, 'nasıl' yapıldığı önem kazandı. Şimdi bu da yeterli görülmüyor. 'Kimin' yaptığı ön plana taşınıyor. Dalgalı kur sonrası, döviz-faiz tahterevallisine oturan Türkiye'nin sallantıdan kurtulması, soğukkanlı bir tarzda IMF'nin ikna edilmesini, hassas ekonomik yapının siyasi manevraların dışında tutulmasını gerektiriyor. Şüphesiz IMF'nin elinde iki örnek ülke var. Arjantin ve Türkiye. Yeni bir başarısızlık IMF'ye prestij kaybettirir ama iki kriz yemiş Türkiye'ye kaybettireceklerini düşünmek bile istemeyiz...