- Daha, daha nasıl başardınız?

İşte Fatih Terim'in "daha daha" anlattıkları:

Dünyada tek gerçek var... Ölüm.

Gerisinin çaresi bulunur.

Çareyi bulmak, amacına ulaşmak için çalışacaksın.

Daha daha çalışacaksın.

Araştıracaksın.

Kendini yenileyeceksin.

İddian olacak, inancın olacak.

Yanındakilere güveneceksin.

Sonunda göreceksin ki...

Allah seni mahcup etmemiş.

Beni etmedi.

Ve başarıyı yakalayacaksın.

Hoca'nın yanıtı:

- Büyük Türkiye'nin, yetmiş milyonluk dev Türkiye'nin evladıyım... Ülkem bugün çok daha iyi noktada olmalıydı... Yetmiş milyonluk Türkiye, dünyanın en iyi koşucusunu çıkarmalı... En iyi doktorunu... En iyi mimarını... En iyi politikacısını... Söyleyin, haksız mıyım?

"Meyveli bir ağaç."

Bu nedenledir ki...

"Taşlayanı" da var.

Ve taş atanların çoğu da "yabancı değil."

"Ağabey" dedikleri.

Ya da "kardeş" bildikleri.

Bu konu "hoş bir konu değil."

Ama maalesef bir "Türkiye gerçeği... Türkiye klasiği."

İkimiz de "bu konuya" istemeye istemeye girdik.

Fatih Hoca'nın dudaklarından şu sözler döküldü:

- Bu bizim milletçe hastalığımız... Bu kafa üçünçü dünya kafası... Hastalık, üçüncü dünya hastalığı... Bir insanı beğenmeyebilirsin... Sevmeyebilirsin... Hatta nefret bile edebilirsin... Ama eğer o insanın takdir edilecek bir yönü varsa... Edeceksin... Beğenmemek, takdire engel değil ki.

Eşi Fulya Hanım da öyle.

Terim dedi ki, "Fulya bütün gece ağladı."

İtalya'daki sevgi seli...

Milan yönetiminin... Taraftarının gösterdiği ilgi...

Çiçekler... Alkışlar...

Fulya Hanım'ı çok duygulandırmış.

Ah keşke biz de Fatih Hoca'yı, İtalya'ya "aynı şekilde... Alkışlarla... Çiçeklerle" gönderseydik.

Bu konuda büyük Galatasaray "Milan'ın gerisinde kalmasaydı."

Fatih Hoca derin bir iç geçirdi.

Ve "kırgın bir ses tonuyla" şöyle dedi:

- Ne yapalım?.. Ülke olarak bazı şeyleri zamanla öğreneceğiz...