Ruhlarımız göçebedir bizim.

Orta Asya'dan küçük atlara binerek yola çıkan atalarımız gibi biz de tedirgin ruhlarımızla oradan oraya dolaşır dururuz.

Sık sık ev, şehir hatta ülke değiştiririz.

Telefon numaralarımız durmadan değişir.

Yabancı ülkelerdeki dostlarınızın telefonunu bir kez yazarsınız, ölene kadar değişmez o numara! Türkiye'de böyle bir örneği arasanız da bulmazsınız.

Hayatınızda ne çok telefon numarası ve ne çok adresiniz oldu düşünsenize...

Bu ülkede herkes kavga eder, birbirini çekiştirir, başkasının iyiliğini istemez ve en ufak bir tartışmada herşeyi yıkıp devirir.

Dostluğu, narin bir çiçek gibi özenle, ihtimamla bakıp büyütme bilinmez buralarda.

Herkesin kafasının bir yerinde "Bana ne?" tepkisi vardır. "Ekmeğimi o mu veriyor? Bana ne yapabilir ki?"

Böylece milyarlarca küçük kavgadan doğan bir büyük cehennemde yaşarız.

Çünkü dostluk, yerleşiklik ister.

Bir yere kuşaklar boyu yerleşmiş insanlar dostluğun altın değerinde olduğunu bilir.

Çünkü yüzlerce yıl kendi ailesi de orada olacaktır, komşusunun ailesi de.

İyi geçinmeleri şarttır.

Ama göçebe, yolda rastladığı adamla iyi geçinmek zorunda değildir ki! Nasıl olsa geçip gideceklerdir oradan.

Bir daha görmeyeceği yeri güzelleştirme çabasına girişmez. Yakıp yıkmak daha çok işine gelir.

Ama neylersiniz ki uygarlık, yerleşme ile başlıyor.

İncelmiş yaşam biçimleri, yerleşik insanların sitesinde boy atıyor.