Vietnam savaşında yaralı askerin ağzından "Herşey yolunda anne!" diye sesleniyordu "Sadece kanım akıyor!"

O bilhassa detone ve şarkıcılığa özenmeyen sesiyle "Blowing in the wind" dediğinde, 68 kuşağı gerçekten o rüzgârın önüne kapılmış yapraklar gibi titriyordu.

Şarkı söylüyordu ama bir "ses sanatçısı" değildi. Olmayı da hiç istemedi zaten!

Bir derdi vardı, onu aktarmaya çalışıyordu insanlara.

Olgunluk çağında; "Rüyalarımı görebilseydiniz beni idam ederdiniz!" diye sesleniyordu.

Gelen cevap yürek titreticiydi: Bob Dylan, Leonard Cohen, Jacques Brel, Leo Ferre!

"Hey gidi dünya hey!" diye düşünmüştüm.

Ankara'da çılgın gibi Dylan şarkıları söylediğim gençlik yıllarımda, bir gün onunla aynı ödülü paylaşma onurunu taşıyacağım aklımın ucundan bile geçmezdi.

Brel'le de öyleydi, Cohen'le de, Ferre'yle de!

Ama yaşam insana her zaman kötülük etmiyor; bazen güzel sürprizler de hazırlıyor.

Şimdi evimde, Floransa yapımı el işi gitarla simgelenen ödüle bakınca, bu yiğit ozanları hatırlıyorum hep.

Ve anlıyorum ki bu ozanların hepsi de mantıksız adamlardı.

Mantık denilen sınırların ötesine geçip içinde yaşadıkları dünyayı değiştirmeye ve daha iyi bir dünya yaratmaya çalışmışlar ve yükselttikleri ses milyonlarca insanda yankı bulmuştu.

Bernard Shaw'un anlattığı türden bir mantıksızlıktı bu.

Hani üstad diyordu ya:

"Mantıklı adam, dünyaya kendisini uydurmaya çalışır.

Mantıksız adam ise dünyayı kendisine uydurmaya çalışır.

İşte bu yüzden dünyanın gelişmesini mantıksız adamlara borçluyuz."

İyi ki tehlikeli ozan rüyalarını göremediler senin.