Zaten şehrin sakinleri de, peygamberlerine ait olduğu olduğu iddia edilen küçük bir bez parçasına sahip olmaktan başka övünülecek bir şey bulamıyordu...

Valeria'yı bu şehirde tanıdım.

Büyük okyanus çukurlarını andıran koyu mavi gözleriyle orada tanıştım.

Bir hafta sonu partisiydi...

Yüz yıllık evin üç salonuna dağılmış kalabalığın önce rastgele gevezelik ettiği, sonra yavaş yavaş herkesin "eşlerini" bulup kıyıya köşeye çekildiği partilerdendi.

Dışarda bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Partiden kaçma arzumun önüne set çeken dışardaki yağmurdu...

Sonunda, dillerini anlamadığım; benim anladığım dili de çoğunlukla anlaşılmaz biçimde konuşan kalabalığın arasından sıyrılıp mutfağa kaçtım. Neden? Mutfaklar yapmacıksızdır, belki ondan.

O, uzun ahşap masanın bir ucuna oturmuş dalgın dalgın çatalına uzun makarna şeritlerini doluyordu.

İçeri girdiğimde kafasını kaldırıp dimdik baktı.

"Ben Valeria! Spagetti sever misiniz?"

Duraksadım.

Sesi kaygandı; hemen işitmez ve yanıtlamazsanız bir daha asla yakalama şansınız olmayacakmış gibi kaygandı...

"Şimdi yaptım" dedi, "bence mükemmel; tatmalısınız." Hani "Beni nasıl buluyorsun?" dediğinde, salakça "çok sevimli" diyeceğiniz; o da buna bozulup gidince; sevimli filan değil, çok güzel olduğunu farkedeceğiniz kadınlardandı. (Bazı güzellikler ortalıktan çekildikten sonra; kaybedildikten sonra farkedilirdi!)

Sessizce masaya oturdum. Önümdeki mavi balık desenli çukur çanağa spagetti dolduruşunu uslu bir çocuk gibi izledim.

Birlikte yedik, içtik; konuştuk, güldük, çok güldük... Mutfaktan hiç çıkmadık. Ev sahibesi içeri girip bizi o halde yakalayınca lafını yapıştırdı: "Dikkat edin, aşık oluyorsunuz!"

Günler geçti.

Yüz yıllık evin gün görmüş sahibesi haklı çıktı.

Karanlık, nemli şehir benim için her gün güneş ışığında yıkanır olmuştu...

Hep benim dairemde buluşuyorduk, dışarı çıktığımızda da şehirde gezmiyor, Valeria'nın isteğine uyup şehir dışına uzanıyorduk...

Birlikteyken her şey aydınlıktı. Ayrıldığımızda "kara noktalar" büyüdükçe büyüyordu.

Ben yabancıydım Valeria için... Ülkesine dönünce her tanıdığına anlatacağı, biraz hüzünle soslanmış aşk öyküleri peşindeki yabancılardan olmadığıma inandıramıyordum onu...

Valeria'nın suskunluğu da beni delirtiyordu. Hele bazı geceler, yatağın kıyısına çekilip uyuduğunda; bedeni baştan aşağı bir soru işaretini andırıyordu.

Bir veda notuydu aslında. Bir daha arayıp sormadı. Bekledim. İş yerini aradım. Ayrıldığını söylediler.

Evini hayal meyal biliyordum. ("Uzak ülkelerde gönül ilişkisine giren erkeklerin hain umursamazlığı" diyeceksiniz biliyorum!) Bulması zor oldu.

Kapıcı, "Beyefendi geri döndü; geçen hafta da taşındılar" dedi... Ne kadar kaba, ne kadar basit ama ne kadar açıktı!

Sarsıldım.

Kısa sürede şehir daracık bir hücreye dönüştü benim için. Ülkeme geri döndüm.

Aradan yıllar geçti.

Şimdi restoran mönülerine bakarken "spagetti" sözünü görünce bir tuhaf oluyorum.

Her şeyi anlatmayı becerebilirim gibi geliyor bana; ama o andaki duygularımı anlatamam. Olanaksız bu!