Win-Türkçe
ASCII

Helâl olsun

Diyarbakır'ın 16 yıllık hasreti bu sezon bitecek gibi. Dün Diyarbakır'da davullar çalıyor, zurnalar ötüyordu. Adeta bütün şehir düğün alayı gibiydi. Stadın dışı ve içi bayraklarla donatılmış, 30 bin kişi hep bir ağızdan, "Şampiyon Diyar" diye bağırıyorlardı. En az 30 bin kişi de stadın çevresinde, apartmanlarda maçı seyretmeye çalışıyor ve haber bekliyorlardı. Ben böyle muhteşem bir seyirci görmedim. Şampiyonluğa aç, tek eğlencesi de sadece ve sadece Diyarbakır'ın şampiyonluğunu beklemek. İnanın Diyarbakır'da ne kriz, ne de başka bir sorun var. Bütün bir şehir bir tek şeye kenetlenmiş: Şampiyonluğa.

Futbolda kazanmak için inanmak lazım. Dün Diyarbakır taraftarı tribünde, futbolcusu da saha içinde galibiyete inanmıştı.

Tecrübe faktörü

Diyarbakır tecrübeli futbolculardan kurulu. Dün maçın gerilimi çok yüksekti. Stresi ve heyecanını yenen iki tecrübeli futbolcu Kemalettin ve Hasan, attıkları gollerle ilk yarıda maçı da lehlerine çevirdiler. İşte tecrübe farkı bu. Ya Altay kalecisi Nihat'a ne demeli. Maçın 38. dakikasında Hasan'a yumruk atıp, kırmızı kart görerek takımına ihanet ettin. Halbuki sahada kalsaydın bu maç böyle bitmezdi. Altay iyi bir takım. Ama dün korktular ve maçı bunun için kaybettiler. Dünyanın hiçbiryerinde sahada hiçbir futbolcu ölmemiştir. Oysa ikinci yarı gayet iyi mücadele ettiler.

Hakem Ali Uluyol ise adeta Erman Toroğlu'na nispet yaparcasına, "Bak hocam ben akıllı hakemim. Akıllı da işler yaparım" diyerek maçı bitirdi. Sonuç olarak maçtan sonra Diyarbakır'daki bu insanların gülen yüzlerini gördükten sonra, inanın ki çok duygulandım. Bence bu takım artık 1.Lig'e çıkmalı.