Sakin ve kendinden emin bir film "Herkes Kendi Evinde."

Son sözü seyircinin koyacağı filmlerden...

Seyrederken durmaksızın şunu düşündüm:

İnsanın asıl "ev"i, içinde... Girdiği, yerleştiği her mekânda o "içindeki ev"i arıyor. Hoşnutluğu veya mutsuzluğu bu noktadaki uyumundan kaynaklanıyor.

Çünkü Gaston Bachelard'ın sözleriyle dile getirirsem: "Ev hayallerimizi barındırır. Ev hayallerimizi korur."

İnsanın evi yurdu, yurdu da evidir.

Ama modern insanın gittikçe artan bir "yurtsuzluk acısı" vardır.

"Benim evim, güzel evim" diye başkalarına hava yapanların; dekorasyona bir servet yatıranların, koridorun bir köşesinde ne iç burkucu yalnızlıklar çektiğini biliriz...

"Dünyanın en güzel memleketinde doğmuşum" diyenlerin bir fırsatını bulduklarında nasıl "kaçtıkları"nı da biliriz...

Ve şu soru hep kurcalar zihnimizi: Biz nereye aitiz? Hangi eve?

"Herkes Kendi Evinde"de böyle bir sahne var: Nasuhi (Erol Keskin) ile beyaz bir sokak köpeğinin bardaktan boşanırcasına bir yağmur altında Çeşme'deki Belediye Meydanı'nda gece yarısı karşılaşmalarını görüntüleyen sahne...

Semih'e de anlattım bu duygumu.

Güldü Semih!

Ve anlattı:

"O sahnenin çekiminde yağmur istedim. Bekledik bekledik yağmadı. Tamam artık! Meteoroloji yanıldı, yağmayacak demek ki! Böyle çekelim, dedim ve hazırlıklar tamamlandığında birden boşaldı yağmur. Derken o sokak köpeği çıktı ortaya. Gece çekiyoruz; siyah bir köpek çıksa olmaz. Ama o karanlıkta, beyaz, meraklı, 'aktör' bir köpek çıkmaz mı ortaya!"

Filmlerin böyle "küçük mucizeleri" vardır işte! Seyirci bilmez, ama ne çok şey katarlar filmlere...