Ama bunlar, genellikle Türkiye'de "muhalif" tavır almış sanatçıların başarılarıydı.

Medyayı etkileyen toplum kesimi, bu zaferleri paylaşmak istemedi ya da pek gönülsüz katıldı.

Bu yüzden etkilerinin aktarılması oldukça yetersiz kaldı.

Buna karşılık Fatih Terim ve Hakan Şükür gibi, siyasal açıdan "zararsız" sayılan örneklerin -gerçekten varolan- başarıları aktarılmakla kalmadı; alabildiğine abartıldı. Hatta bazı televizyon reklamlarında İtalyan halkının Terim'in evinin önünde toplanarak tezahürat yaptığı ve bu ünlü Türk'ün de Il Duce gibi balkondan halkı selamladığı gösterildi.

Bütün bunlar Türkiye'nin, eleştirilmeden övülmek istemesinin belirtileriydi.

Broadway'de aylarca oynaması, dünya turnesi yapması ve "yabancıların" Türkiye'yi ayakta alkışlaması hedefleniyor.

Umarım ve dilerim ki böyle olur.

Fakat unutmamalı ki dünyada bu çapta başarıyı yakalamak zordur.

Özgünlük, üst düzey bir sanatsal yaratı ve şans ister.

"Dansın Sultanları" nın en güçlü yanı, Anadolu'nun bir yandan alabildiğine karmaşık, öte yandan alabildiğine zengin hamurundan yararlanıyor oluşu.

Provalarından beri söylediğim gibi, bu gösteri ne kadar otantik halk oyunlarına yaklaşırsa, başarı şansı o kadar artacaktır.

Çünkü dünyadaki her büyük başarı, yerel bir kökten süren filiz gibidir. Başka bir deyişle arkasında halk zenginliği olmayan yaratılar güdük kalır.

Ama ben bunun yerine gidip görmenizi öneriyorum.

Çünkü bu çaptaki gösteriler bir çocuk gibi doğar, emekler, büyür ve

olgunlaşır.

Sahnede her gün yeniden yaratılan ve zaman içinde olgunlaşan bir sanat biçimidir bu.

Ama bu işe yürek ve emek koyan yüzlerce kişinin, yani "Dansın Emekçileri"nin çabası her türlü övgünün üzerinde.