Hepimizin bildiği gibi, bir de çirkin yüzü var bu kavramın.

Ama bu akşam, sanat ve kültürün yüceldiği güzel yüz parlamakta.

Çok sesli müziğin tek sesli müzikten üstün olduğunu kimse öne süremez. Bir müzikte armoni ve konturpuanın olmaması da o müziği değersiz kılmaz. Bu yüzden Osmanlı klasik müziği, değerli bir müzik türüdür ve klasik şaheserlerini yaratmıştır.

Ama bu iki tarz arasında müthiş bir anlatım farkı var.

Batı orkestraları bir sinek uçuşu kadar duyulur duymaz seslere kadar inip, sonra gök gürültüsü gibi patlamalara erişiyorlar.

Bu müzikte, insan ruhunun bütün çalkantılarına yer var.

Ama Doğu müziği, en azından ses düzeyi bakımından hiçbir farlılık göstermiyor. Hep aynı audio düzeyinde sürüp gidiyor.

Bunun sebebi ne olabilir diye çok düşündüm: Diğer bütün alanlarda ihtişamını sergilemekten geri durmayan Osmanlı'nın müziği niye volümden yoksun?

Mehter müziği dışında, niçin imparatorluğun ihtişamını duyurmuyor?

Acaba, mistik bir kültüre mensup oluşumuzun payı var mı bunda?

Bu terbiye ile yetiştirilen Batı insanlarının kendilerini ifade edebilecekleri tek alan sanattır.

Yüreklerindeki bütün isyan, sıkıntı, üzüntü, ağıt, feryat, aşk, coşku ve çığlık sanat yoluyla dışa vurulur. Belki de eserleri bu yüzden alt ve üst ses limitleri arasında gidip geliyor.

Doğrusu her şey dört dörtlüktü.

DaimlerChrysler'e, 11. Avrupa Konseri için İstanbul'u seçtiklerinden dolayı teşekkürler.