Günümüzün sevgilileri ilişkinin başlangıcı bittikten hemen sonra boğulmaya başlıyor; birbirlerini boğuyorlar!

"Seni seviyorum"dan "Beni boğuyorsun"a öylesine hızlı ve öylesine iç burkucu biçimde kabaca geçilir ki!..

İstedikleri bu değildir sevgililerin; arzuları bu değildir elbette.

Ama...

Birbirlerine gerçekten önem verdikleri için birbirlerini boğmaya başlarlar...

Ne tuhaftır ki, hafif takılsalar; arkadaş kalmayı ya da arkadaş gibi olmayı becerebilseler (yani birbirlerine derin bir önem atfetmeseler!) hayatın suyunu değil, tadını çıkaracakları kuşkusu sevgilerini yer, bitirir!

Oysa kadın-erkek arkadaşlar birlikte çok eğlenirler! Çünkü birbirlerinden çok hayata önem verirler o sırada...

Sevgililer ise birlikte sızlanırlar! Çünkü birbirlerine önem verdikçe; çatışma noktaları kabarmaya, ipler gerilmeye başlamıştır.

Hay Allah!

"Dayanılmaz ağırlık" deyimini ucuz bir benzetme olarak almayın; gerçeklik benzetmenin kendisinden de "ucuz" ve basittir:

Bir gün bakarsınız; sürprizlerle dolu, neredeyse "stand up"çılar kadar eğlenceli sevgilisine döner kadın ve birlikte olmanın dayanılmaz ağırlığıyla der ki: "Ne kadar sıkıcısın!"

Yine bir gün, bir bakmışsınız; bir zamanlar sadece yürüyüşünün yarattığı ışıltılara tanık olmak için gizlice köşebaşlarını tuttuğu sevgilisine adam döner ve der ki: "Kendine bakmamaya başladın, halin tavrın hiç çekici değil."

Bu öyle bir ağırlıktır ki, aynı anda hayatın ağırlığını kaldıran genç insanlara, yani modern kültürün çocuklarına zor gelmektedir.

Sevmek artık böyle bir şey sanki...

Ve "içerisi" bu kadar zehirli, bu kadar "kirli", bu kadar "boğucu" olunca...

"Dışarısı" çok çekici geliyor tabii. Sevgililere bile...

(Konunun daha "ince" yanları; bu berbat durumun sofistike nedenleri de var tabii; baştan çıkarmaların hazzı, ilişkilerin talepkârlığı; arkadaş işi "oyuncu" erotizmler, falan filan. Onlar belki başka bir yazıda...)