Bu kadar kirlenmiş bir toplumda çoğunluk ellerini çarçabuk yıkayabilir mi?

Sonra bir kahvehaneye girip oturuyorum. Kendime bir çay söylüyorum. Bakıyorum herkes ahlakçı; herkes ahlaklı. Öyledirler inşallah!

Fakat yine onlara göre o kadar çok "ahlaksız" var ki; insan şaşırıyor. Olur mu böyle bir şey? Sayısal olarak olanaksız sanki!.. Yoksa bizim ahlakçılığımız ve ahlakımız başka türlü bir şey mi?

Sakın "Fırsat bu fırsat ahlakı" olmasın bizimki! Sakın "Fırsat bu fırsat ahlakçılığı"yla gösteriş yapıyor olmayalım. Bir yerde önemli bir yanlış var. Biraz da buna kafa yorsak... Ankara'ya kızıyoruz. Ama Ankara'nın bizden farklılığı, apaçık "kabalığı!"

Bizim zarifçe sakladığımız haset ve kinlerimizi Ankara çok kaba yaşayıp dışa vuruyor.

Bizim gemilerimiz küçük, "gemisini kurtaran kaptan" gibi davranıp başka gemileri önemsemediğimizde kimsenin sesi çıkmıyor bu yüzden.

Oysa Ankara'nın gemisi bütün ülke. Ankara da bizim gibi davrandığında işin rengi birden değişiveriyor.

Biz de her sıkıştığımzda önümüze çıkana "sen karışma" demiyor muyuz? Ankara da bugünlere ikide birde bize "Sen karışma!" diye diye gelmedi mi? Biz değil miyiz, biraz palazlanınca zorba, biraz sürçüp düşünce "kurban" olan! Ankara aynı modeli kullanıyor diye şaşırmanın alemi var mı?

Bunun için mutlaka çocuksu bir iyimserliğe kapılmamız gerekmiyor.

Mutlaka ölü evinde kahkaha atacak kadar kendimizi kaybetmemiz gerekmiyor...

Kötümser, karamsar olabiliriz. Karamsarlığımız bile işe yarayacaktır.

Yeter ki, karamsarlığımız zalim yanımızı temsil etmesin.