  
Derin dip duygu: Çalışmak!
Hafta içinde yazdığım; "Çalışalım..." başlıklı yazı okurlardan büyük ilgi gördü. Sanki toplumda bir derin dip duygu var. Sel olmak için elektrik bekliyor. Bir ses, bir ışık, bir kelime, bir kişi, bir olay elektiriği yüksetmeye yetecek.
Çalışalım...
Sırdan bir kelime...
Beylik bir öğüt...
Bilinen bir tekrar...
"Bu basit kelimede bu kadar yüksek elektrik yaratacak güç nedir?" diye şaşırmış durumdayım. Gelen mektuplardan "derin dip duyguyu" en iyi ifade ettiğine inandığım bir mektubu dikkatinize sunmak isterim.
Şöyle diyor mektup...
"Sayın Necati Doğru,
Daha çok çalışmamız gerektiği hususunu az bile yazmışsınız. Ben 4 senedir Çin'de yerleşmiş bir kişiyim. Burada insanların nasıl çalıştığını bir görseniz!
İşçiler sabah 7.30,
Akşam 10.30 arası çalışır.
Günde 2 kez 1,5 saat paydos verilir. Ayda ise sadece 1 gün tatil.
Yönetici ve patronlar ise işçiler paydos ettikten sonra bile işi bırakıp lokantaya, kulübe, yemeğe, eğlenmeye gitmezler.
Çalışmaya devam ederler.
Sonra fabrikada odada uyurlar.
Çok acımasız, insan haklarına aykırı bir durum gibi gözüküyorfdeğil mi? Amafbu konuyu konuştuğum herkes, 'Tabii ki çalışacağız. Zengin olana kadar' diyor.
Ne kadar doğru bir mantık...
Basit bir akıl yürütme....
Herkes daha çok üretmeye kendini adamış durumda. Ranttan geçim sağlamak mümkün değil. Burada 2 milyon dolarınız olsa bile faiziyle geçinemezsiniz. Geçinebilmeniz için mutlaka bir işiniz ve ilave geliriniz olması gerekir.
Nitekim sonuç ortada:
Bugün Amerika'da tüm süpermarketlerde satılan malların neredeyse tamamı Çin malı. İhracat ve ülkeye yabancı sermaye akışı muhteşem. İç piyasa henüz zayıf olmasına rağmen, 10 yıl öncesine kıyasla inanılmaz farklı. 10 yılı bırakın, benim son 4 yılda gördüğüm değişme ve gelişme inanılmaz.
Burada anlatıyorlar.
Bugün gelişmiş ülkeler arasında olan Tayvan'da bile henüz 15 yıl öncesine kadar bu şekilde çalışılırmış. Zenginleştikçe işgücüne yönelik yatırımları başka ülkelere kaydırıp diğer konularda üretime yönelmişler.
Zenginleştikçe..
Çalışma saatlerini düşürmüşler.
Bugün Tayvan'ın aylık ihracatı, Türkiye'nin yıllık ihracatına bedel. Hâlâ bile Tayvan'da cumartesi günleri öğlene kadar çalışılıyor.
Çin şimdi Tayvan'ı örnek alıyor.
Bizde senede 3 kez 9'ar günlük tatilleri buradafizah edebilmem mümkün değil. Bizdeki tatileri anlatıyorum.
Terbiyeli insanlar....
'Türkiye çok zengin bir ülke olmalı' falan diyerek, benimle gizlice alay ediyorlar.
Çinlilere bakıyorum...
Bir de bize bakıyorum...
Bizleri tarif edecek en doğru laf herhalde 'Hem kel hem fodul' olmalı. Hem fakir, hem tembeliz, hem de herşeyin en iyisini istiyoruz.fBizim haftalık çalışma saatimizi acilen 50-55 saate çıkarıp, cumartesi günleri de en azından öğlene kadar çalışmamız gerekirken, zenginliğin doruğuna ulaşmış Avrupa ülkelerinden bile az çalışıyoruz.
Yanlış anlamayın...
Farklı bir anlam vermeyin.
Bunu söylerken, Türkiye'de işveren olmadığımı da belirteyim. Ben buraya 4 yıl önce geldiğimde, Tayvanlı olan eşimin ufak bir ihracat şirketi vardi. Beraberce yukarıda anlattığım gibi çalışarak, Çin'de önce ufak bir üretim yeri kurduk. Tüm dünya ülkelerine satışı hedefledik. Bugün 3 fabrikamızda, 1000 kişinin üzerinde personel çalıştırıyoruz. Aylık satışlarımız 1.5 milyonfUSD'ye çok yaklaştı. Bütün bunları çok ufak bir sermaye ve kısa vadeli ihracat kredileri ile gerçekleştirdik. Bazen, burada da bankacılık bizdeki gibi olsaydı acaba ne yapardık diye düşünmekten kendimi alamıyorum.
Allah sonumuzu iyi etsin!
İsmim sizde saklı kalsın...
Saygılarımla...."
Toplumda dip duygu var.
Tertemiz, altın bir duygu.
Bu duygu; çalışmanın erdemine inanıyor. Harekete geçmek, sel olmak için bir işaret, bir ışık, bir özgüven ateşlemesi, bir lider, yeni kadrolar bekliyor. Bu altın duyguyu harekete geçirmek yerine ABD'den, IMF'den, Dünya Bankası'ndan, Avrupa'dan, G-7 adı verilen zenginlerden yeni kredi dilenmeye umut bağlayanlara ve oturup sadece dedikodu üretenlere ne diyelim?
|
Magazin
