Oldum bittim Türkiye'nin çok sorunu varmış gibi görünür. Oysa Türkiye'nin temelde bir tek sorunu vardır, o da saydamlık...
Örneğin neden Türkiye, son 70 yılda Hazine topraklarının kimler tarafından yağmalanmış ve hangi iktidar siyasetçileri tarafından kimlere, ne karşılığında verilmiş olduğunu saydamlaştıramaz?
Örneğin neden Türkiye, son 70 yılda Devlet Bankaları'ndan alınıp da geri dönmemiş kredilerin, hangi siyasetçiler aracılığıyla verilmiş olduğunu saydamlaştıramaz?
Örneğin neden Türkiye, son 70 yılda dışardan kaç milyar dolarlık silah alındığını ve bu silahların ortalama kaç yılda miadının dolmuş olduğunu saydamlaştıramaz?
Örneğin neden Türkiye, son 70 yılda söylenmiş siyasetçi yalanlarının bir dökümünü yapıp; yöneticiler tarafından yönetilenlerin ne ölçüde kandırılmak istenmiş olduğunu saydamlaştıramaz?
Yukardaki sorular yanıtlarını bulduğu zaman, Türkiye'nin de hiçbir sorunu kalmayacaktır.. Kalıyor şimdi daha şimşekli bir soru:
- Neden yukardaki sorular şimdiye dek yanıtlarını bulamadı?
Kestirme bir genellemeyle:
- Kimsenin işine gelmediği için demek doyurucu bir yanıt değildir.
Çünkü Türkiye'nin 20. Yüzyıl'ı da rezalet bir fiyaskoyla ıskalayarak, "yaşam kalitesi" açısından Yunanistan'ın bile 65 basamak altında kalması, çok mu işine gelmiştir 65 milyonun?
Öyleyse 65 milyon insan, neden saydamlaşmayı gerçekleştirebilecek bir varlık gösteremedi?
Gösteremedi; çünkü Türkler, kendi anadillerinin "yazma ve okuma" boyutuyla bütünleşememişlerdi.
Japonya'da, 1000 kişiye 1000 kitap düşerken; Türkiye'de 7250 kişiye sadece 1 kitap düşüyordu.
Günümüzde de 45 milyon insan, elini bile sürmüyor gazeteye...
Öyleyse yazar ve gazeteler, hangi kaynaklardan sağlıyorlardı geçimleriyle kazançlarını?
Saydamlaşmayı engelleyen kaynaklardan; yani Ankara egemenlerinin sağladığı kaynaklardan mı?
Gerek Yakup Kadri, gerek Falih Rıfkı, gerek Mümtaz Faik, gerek Ali Naci v.s.; okuyucu azlığı karşısında kendi "telif hakları"yla değil de, ancak Ankara'nın desteğiyle ayakta durabiliyorlarsa; Potsdam Konferansı'nın iç yüzünü yazabilirler miydi?
Yazabilirler miydi, Hazine topraklarını iktidar siyasetçilerinin nasıl kullandığını ve gerek İnönü döneminde, gerek Menderes döneminde, gerek daha sonraki dönemlerde; hangi gazete ve dergilere örtülü ödeneklerden yardım edildiğini?
Elbet yazamazlardı.
Ve kendi anadilinin "yazı ve okuma boyutuyla" bütünleşemediği için; yazarları da, gazeteleri de ödemeyen halk yığınları; sağlıklı bir saydamlaşma dinamiği yaratamadıklarından, kol gibi kazığı yer ve sonunda "yaşam kalitesi" açısından 65 basamak altında kalırlardı Yunanistan'ın bile...
Türkiye'nin en temel sorunu saydamlaşma olduğuna ve okuma yazma dışı kul yığınları da; genel bir saydamlaşma dinamiği yaratamadıklarına göre...
Sorun nasıl çözümlenecek?
Globalleşme süreci aynı zamanda; değişen teknolojilerle, -TV'ler, bilgisayarlar ve internet sayesinde- bir saydamlaşma süreci..
Türkiye'yi de sarmalamaya başlıyor bu saydamlaşma süreci...
Ankara siyasetçilerinin pek de hoşlanmadıkları anlaşılan, Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer; neden Türkiye'nin 21. Yüzyıl'lı bir ülke olabilmesinin koşullarını sıralarken, sık sık şu ilkeler üstünde duruyor:
1- Hukukun üstünlüğü.
2- Yasaların sade yönetilenler için değil, yönetenler için de geçerli olması.
3- Saydamlık.
Eğer bazı Ankara siyasetçileri Sezer'den hoşlanmıyorlarsa; Sezer'in ileri sürdüğü ilkelerin, kendi siyasal çıkarlarıyla çatışmasından ötürüdür bu.
İnsanlık kötüye gitmez. Türkiye de gitmez. Ancak değişime direndiği ölçüde, acılar çekebilir ve sadece gecikebilir.
Ankara'ya, 21. Yüzyıl'ı da ıskalatmayacaklar. Enseyi karartmayın.
