Ama İstanbullular'ın sevinçli beklentisi hayal kırıklığına dönüştü. Çünkü, duvarlarındaki yağlıboya tablo ve süslemeleri, vitrayları bile birer sanat harikası olan zarif binaya çivi çakılmadı. Markiz yeniden kaderine terkedildi, adeta döküldü. Markiz'in durumu "İstanbul'un kültürel ve sanatsal geçmişine saygısızlık" olarak nitelendirildi. Uzman çevreler kapılarını 1942'de açan, 1980'lere kadar Beyoğlu'nu süsleyen Markiz'in restorasyonuna hemen başlanmazsa, tarihi yapının yitirileceğini belirtti.