O ebedi son yolculuğa çıkmaya hazır şimdi. Yolculuğa çıkacak ise bir küçük tabuta sığan bedeni değil, Yaşar Kemal ile bölüştüğü bütün bir ömrü...

Bir ömür yatıyor iki metre karelik mermer taş üzerinde...

Thilda Kemal'in aydın ve aydınlık ömrü...Çevirmenliği ile Türkiye sevgisi ve sevdası ile ördüğü ömrü...Ve bu ömre sevgi ve saygısının göstergesi olarak da cami avlusunu dolduran müthiş bir kalabalık... Yazarlar, çizerler, şairler, romancılar, dergi sahipleri, gazete yöneticileri, ressamlar, Yaşar Kemal'in okurları, hepsinin tek tek adını saysan sayfalar almaz... Bu sevgi ve saygı kalabalığı tek bir cümleyle özetlenebilir:

"Ne kadar çok seveni varmış..." Ne kadar çok seviyormuş Yaşar Kemal'ini... Yaşar Kemal de O'nu...

Gözlerim kalabalık içinde Yaşar Kemal'i arıyor. Cami kapısından başlayan kuyruğun en ucunda Yaşar Kemal, taziyeleri demeyeceğim, Thildasına gösterilen sevgi ve saygıyı kabul ediyor.

"Baba" diyerek Thilda için bir sevgi öpücüğü de ben konduruyorum ölümün acısıyla buza kesmiş yanaklarına...

Thilda, bir Anadolu kadını olarak yatıyor son yolculuğunun ilk durağında... Yaşar Kemal'in romanlarındaki Irazca Ana gibi, Döne Kadın gibi... Anadolu'nun bütün kadınları gibi...

Başında kara güllerle bezeli kara yazması, bedeninde ömrü misali çiçekleri ve sevgisi ile...Ve çiçeklerden ve kuş seslerinden nazik bedeni eller üzerinde son yolculuğuna çıkıyor.

Yaşar Kemal'i ne zaman arasam, önce O'nun telefona çıkan sesi çınlıyor kulaklarımda: "Refik, sen misin? Yaşar geliyor, bir dakika" diyen sesi... İşte bu sesle uğurluyorum ben de sevgili Thilda'yı.

O ömrünü bölüşmüştü Yaşar Kemal ile, ömrünü Yaşar Kemal'e katmıştı, Yaşar Kemal de ömrünü O'nun ömrüne... Bu dünyaya sığmayan sevgileri, şimdi o bilinmez öte dünyada buluşmak için, geç gelmesi dileğiyle bir "randevu"da karar kıldılar. Bu dünyada nasıl ömürlerini birbirlerine kattılarsa, o bilinmez diyarda da birlikte olmak için ölümlerini birbirlerine katma kararı aldılar.

Dünyada "özlem" diye bir şey varsa, şimdi o en çok Thilda'ya yakışıyor olmalı... Bu yüzden de bir kürek kara toprak değil, kucaklar dolusu özlem ve sevgi bırakıyorum Zincirlikuyu'daki son ikametgâhına...