Yeter artık!

Bazen korkuyorum: Siyasetçiler, onları denetleyen, yönlendiren aydınlar ve biz gazeteciler aklımızı mı oynattık?

Mesut Yılmaz dün doğru bir şey söyledi:

"Siyasetin esas görevi geleceği planlamaktır. Yoksa bunu başkaları yaparlar.."

Yeni bir yüzyılın başında zaten ekonomik geleceğimizi IMF, demokratik geleceğimizi de Avrupa Birliği planlamıyor mu?

Bu kötü kaderin çorabını başımıza ören hastalık, siyasi kavgalar geleneğidir.

Siyasi kavga gerekliyse yapılır.

Ama kavga bizde araç değil amaç.

Geleceği kurmak için değil, iktidarı ele geçirmek için geçmişin çöplüklerinde eşiniyor ve birbirimizin gözünü oymaya çalışıyoruz.

Enflasyonla mücadele programının en kritik dönemindeyiz..

AB'ye üyelik sürecinin önemli adımı ulusal belge bir ay içinde biçimlenecek..

Dışarda Ermeni kuşatması yoğunlaşıyor..

İçerde yolsuzlukları üretime zarar vermeden önlemek ve suçlularını yakalamak mecburiyeti var..

Ama 28 Şubat, siyasi gündemin yine ilk sırasına gelip oturdu.

Ağa düşen asker..
Kimileri intikam dürtüsü ile, kimileri siyasi ve ekonomik çıkar kaygıları ile istikrar ve demokratikleşme çabalarını askerleri kışkırtarak durdurmaya çalışıyor.

Tartışırken bu tuzağa düşmemek lâzım.

28 Şubat döneminin Genelkurmay Genel Sekreteri Emekli Tümgeneral Özkasnak, 28 Şubat'ın post-madern bir darbe olduğunu iddia ederek bu tuzağa düşmüştür.

Doğru teşhis Emekli Oramiral Dervişoğlu'na aittir:

"28 Şubat, MGK gündeminde masaya yatırılan ve anayasada çerçevesi oluşturulmuş legal bir reaksiyondur. Darbe değildir."

Refahyol dönemini, ülkenin adım adım İran'a yaklaştırıldığı günleri, "kanlı mı olacak, kansız mı?" sözlerini, "Cezayir gibi kan dökülecek, fıstık gibi olacak" özlemlerini, o dönemin gaflet ve hıyaneti içinde büyüyen Hizbullah'ın mezar evlerini, ordu donatacak cephaneliklerini unutmamak gerekiyor.

Demokratik, laik cumhuriyeti korumak ve irtica tehlikesini göğüslemek amaçlı MGK kararlarına o kurulda, o günün Refahyol iktidarı da itirazsız imza koymadı mı?

Uyanmak zamanı..
Şekil yönünden de, öz ve sonuçları bakımından da 28 Şubat, demokratik bir devlet işleyişinin gerekli olan adımı idi.

28 Şubat, en başta da din sömürüsü yapan çevrelerin başını belâdan kurtarmıştır.

Çünkü gaflet içinde açtıkları yol, kendilerini de pişman edebilir, tahminlerini aşan bir felâketi getirebilirdi.

Fazilet Partisi Milletvekili Mukadder Başeğmez bugün, din üzerinden siyaset yapma döneminin sona erdiğini söylüyor.

"Siyasal İslâm'ın sonu geldi" diyor.

Kim rahatsız bu sonuçtan?

Gelinen nokta, Türkiye'nin iki çağdaşlaşma projesine tempo kazandırmak için elde edilmiş tarihi bir fırsattır.

Bu fırsatı, askeri siyasete çekecek kışkırtmalarla heba etmek hıyanet değilse ahmaklıktır.

Artık enerjimizi, geleceği kurmak için kullanalım.