Karşılaşmanın kader anı, Hasan'ın direkten dönen şutuydu. Kronometre 8. dakikayı gösterirken yan direkte patlayan Hasan'ın çivisi G.Saray'ı öyle bir ateşledi ki...
G.Saray ilk dakikalarda çok durgundu. Antalya özellikle Musiç ile solda Vedat'ı perişan ediyordu. Ama Taffarel'i pek rahatsız ettikleri söylenemezdi. G.Saray ise 4 gün önce Trabzon'daki gibi Jardel-Serkan-Arif-Marcio 11'iyle sahadaydı. Tek fark Capone'nin yerine Vedat'ın oynamasıydı. Ama Antalya, Trabzon gibi oynamıyordu. Defansta daha kalabalıktı. Üstelik Okan orta sahada üst üste top kayıplarıyla G.Saray ataklarını başlamadan bitiriyordu. Ama bu faktörler bile Hasan'ın füzesi ile ateşlenen G.Saray'ı durduramadı.
"G.Saray, Trabzon'daki hücumcularıyla sahadaydı" dedik ama oyun anlayışında bir fark vardı. Bu da forvetindeki değişkenlikti. Bazen Hasan, bazen Hagi, ara sıra da Emre ileride tek forvet gibi kalıyor. Bu üçlünün diğer ikisi ise ataklarda hemen yardıma koşuyordu. G.Saray'ın golü de bulduğu müthiş temposu 15 dakika kadar sürdü. Hasan Şaş 25. dakikada 4. golünü de kaçırıp kontenjanını doldurduktan sonra tribünler devrenin kalan 20 dakikasında iki taraf adına ciddi pozisyon izleyemedi.
2. yarı, ilk yarıda kaldığı yerden başladı. Hagi iyice durarak oynuyor ve geri dönmediği için G.Saray'ın sahasında kazandığı topları ileri oynamasını önlüyordu. Sarı-kırmızılılar bu yüzden pekçok kez topu Taffarel'e kadar geriye atmak zorunda kaldılar. Dakikalar ilerledikçe G.Saray'ın orta alanında Ergün'den başka ayakta kalan isim yoktu. Bu şartlarda ve bu kadar yorgunluğun üstüne bir deplasmandan 3 puanla dönmenin başarı sayılması gerektiğini düşünüyorum.
Son sözümüz de Antalya'nın kale arkasındaki seyircilerine. Kulüp yönetimi kapıları açtırmadı diye ilk 30 dakika hiç tezahürat yapmadan oturdular. Hatta bir ara kendimizi seyircisiz bir maçta zannettik. 30. dakikadan sonra da sadece yönetime ve G.Saray'a küfür ettiler. Çok sevdiklerini iddia ettikleri Antalyaspor'u hatırlamaları 2. yarının ortalarını buldu.
