Kader

Şişli ve Levent Soroptimist Kulüpleri, yıkılmaya yüz tutan tarihi Beyazıt Devlet Kütüphanesi'ni kurtarmak için harekete geçti. Depremde hasar gören 500 yıllık kütüphanenin kubbeleri akıyor. Kirişlerde-kolonlarda derin çatlaklar var. Rutubet binayı kemirip çürütüyor. Soroptimistlerin örnek girişimleriyle belki bu tahribat bir ölçüde giderilecek. Peki sonra? Soroptimistler kütüphanenin periyodik bakımını sonsuza kadar mı üstlenecekler? Bunu onlardan beklemeye kimin hakkı olabilir?

İŞİN bir de idari yanı var. 10 yıl önce 50 kişinin çalıştığı kütüphanede personel sayısı bugün 17'ye indirilmiş durumda. Onbinlerce değerli eser kayda geçmemiş. Güvenlik kadrosu yok. Bu yüzden binlerce kitap çalınıp götürülmüş. Yönetim açısından tam bir laçkalık egemen. Devlet, kendi adını taşıyan tarihi kütüphaneyi adeta gözden çıkarmış; kaderine terketmiş.

BEYAZIT Kütüphanesi'nde Soroptimistler'in öncülük ettiği bakım-onarım çabasının olumlu sonuçlar vereceğine inanıyoruz. Ama sonra ne olacak? Kütüphane aynı hazin kaderin rotasında yoluna devam etmek üzere, aynı yönetim zihniyetinin insafına teslim edilmeyecek mi?

SADECE Beyazıt Kütüphanesi değil, İstanbul'daki çok sayıda anıt-eser ilgisizlikten, bakımsızlıktan dökülüyor. Bürokrasi her alandaki hantallığını burada da gösteriyor; kültür/tarih mirasının erozyonunu sadece seyrediyor. Bu yüzden Soroptimistler'in girişimi gibi son derece saygıdeğer ve örnek çabaların olumlu sonuçlarında, sorumluluk bürokrasiye geçtikten sonra kalıcılık sağlanamıyor.