O da Ali'ye tebessümle karşılık verdi. Ali, Resulüllah'ı selamladı. Yüzünde mutluluk pırıltıları görülüyordu. Zübeyr onun bu halini farkedince, içinden "Ali büyüklüğü terkedemiyor" gibi bir düşünce gelip geçti. Fakat Resõlüllah, Zübeyr'e (R.A) azarlarcasına baktı ve buyurdu:

- O kibirli değildir. Sen ona zulmediyorsun. Bu yüzden ileride onunla savaşacaksın.

Zübeyr, Resulüllah'ın bu sözlerinden dehşetle irkildi, korktu ve şaşırdı kaldı. Ali ile savaşacağı bir günün geleceği derin bir hayret hissine garketti onu. Çünkü ona göre böyle bir şeyin olması imkansızdı. Hem onunla niçin savaşsındı? Fakat Resulüllah'ın sözleri de şühhesiz dosdoğruydu. Çünkü O, kendiliğinden konuşmazdı.

Bu mesele Zübeyr'in kafasında bir hayli zaman dolaştı durdu. Ali ile nasıl savaşırdı? Çünkü o, onun dinde kardeşiydi ve birbirlerini severler, daima iyiliklerini isterlerdi. Günlerce bu sözlerin tesirinden kurtulamadı. Fakat zamanla unuttu. Gün gelecek, o zaman tekrar bu sözler hatırlanacaktı.

Kureyş hazırlıklarını tamamladı. Yanlarında diğer kabileler ve Yahudiler'den de bir çokları olduğu halde, Resulüllah ile savaşıp işini bitirmek üzere Medine'ye hareket edecek bir ordu kurmuşlardı.

Resulüllah da bu gelecek orduya karşı koymak için Müslümanlar'a çağrıda bulundu. Zübeyr, Resulüllah'ın emrine uyan ilk Müslüman oldu. Daveti duyar duymaz ilk koşan oydu. Resulüllah ilk onu karşılarında görünce, gülümseyerek baktılar ve şöyle buyurdular: "Her peygamberin bir yardımcısı vardır. Benim yardımcın da Zübeyr'dir."

Ondan sonra sahabeler toplanmaya başladılar ve Medine'nin etrafına muhafaza için "hendek" kazılmasına karar verildi ve tatbikine geçildi. Zübeyr de hendek için ter döken sahabeler arasındaydı.