Hepsi değil ama böyleleri de var...

Şu bizim hariciyeciler biraz alıngan ama ne yapalım ben de gelen şikayetleri yazmakla mükellefim... Tabii hepsi değil, içlerinde çok çalışkan, işine bağlı insanlar da var. Ama bazı eski memurlar işlerini bildikleri yürütüyorlar. Benim yazılarım, benim tenkitlerim onlara... Ben onların amirleri değilim, sicilleri ile oynayamıyorum, maaşlarını da benden almıyorlar, ki paralarını keseyim... Sadece köşemizi kullanarak, arada bir baskı yapıyoruz ve işlerin düzelmesi için kendimize göre çaba gösteriyoruz. İşte Amerika'da tahsil yapan bir öğrencimizin yakınma dolu mektubu... Ben yayınlamayayım da, kim yayınlasın...

"Sevgili Ahmet Vardar,
Amerika'ya master öğrencisi olarak geldim. Okul bitti, işe girdim, çalışmaya başladım. Buraya geleli 7 seneden fazla oldu ve Los Angeles Türk Konsolosluğuyla çektiğimi hiçbir konuda çekmedim. Askerlik işlemlerimi yaptıramıyorum. Birinci nedeni, bize gönderilen daha doğrusu gönderilmeyen belgeleri daktilo ile doldurma zorunluluğu... Yahu, bu memlekette daktilo artık yok... Elle doldurmak yasak... İkincisi, askerlik işlemleri için bizden istenilen, bizim için burada yaşamak için en gerekli kağıtların (yeşil kart, çalışma izin belgesi, vergi beyan formları, vs.) orjinallerini istemeleri... Burada konsolosluğa gönderdiği belgeleri kaybolan o kadar çok insan var ki, herkes bunları göndermeye korkuyor. Benim bir senedir, pasaportumun tarihi geçti ve konsoloslukla artık irtibata geçmemeye karar verdim.

Asıl rezalet durum, eğer 33 cent'lik pullu zarf göndermezseniz, hiçbir yazışmanıza cevap alamazsınız. Koskaca Türkiye Cumhuriyeti bir vatandaşının işlemi için 33 cent bulamıyor mu?... Açılmayan telefonlara kazara cevap verildiğinde size hiçbir saygı gösterilmeksizin fırça atılıyor. En çok kullanılan kelimeler; "Kardeşim, nereden bileyim, pulunu yollasana, benim görevim değil, bilmiyorum..." En akılsız olanı da, "Buraya gelmeniz lazım" cümlesi... Yahu, nasıl geleyim Los Angeles'a... Burada, Los Angeles'tan 800 km uzakta yaşıyorum, hayat zaten hem gelir hem de zaman olarak ucu ucuna yetişiyor.

Burada Türk yürüyüşlerine katılan, öğrencilik yıllarında ülkemizi her platformda savunan, panel ve konferanslarda memleketine laf ettirmeyen, milli ve dini bayramlarımızı kutlarken, olayı Türkiye'yi tanıtma çalışmasına döken, ülkesine döviz gönderen, yaşanan doğal felaketlerde vatana bir yardım fazla gitsin diye günlerce ter döken, sporda kazanılan başarıları gözyaşları ve vatan hasretiyle yoğuran, evinin duvarından bayrağını eksik etmeyen ben ve durumumdaki insanlar bu eziyeti Allaha havale etmiş durumdayız. Pasaportumun tarihi uzatılmadığı için askerlik erteleme işlemlerini yapamıyorum. Dolayısıyla ülkeme gidemiyorum. Belki de, onu uzaktan sevmek aşkların en güzeli..."