Balıkçı

Sayım günü belediyenin tehditlerine boş verip şehrimi terk ettim ve bakir bir sahil kasabasına, güneşle son kez buluşmaya koştum.

Kadehte şarap, közde kestane, teypte rebet vardı.

Göç öyküleri dinledim, çınarlar kadar yaşlı mübadillerden; üzümden pekmez yapmayı öğrendim.

Dalından böğürtlen yedim, eflatun parmaklarımı hayrat çeşmelerinde temizledim.

Adını lodostan almış köpeklerin yavrularıyla oynaştım, gözleri yüzlerinden büyük çocuklarla tanıştım.

Hazan yellerinde taradım saçlarımı; sonbaharla barıştım.

Her köşede "Var mısın" afişleri asılıydı, bizi eve tıkan sayımcıların... Hayta bir firari nasıl omuz silkerse bu tür dolduruşlara, öyle hercai bir keyifle kadeh kaldırdım uzandığım hamaktan onlara;

"- Varım tabii" diye fısıldadım.

***

Dün mahpustunuz evlerinizde; bugün marş marş yeniden işlerinize...

Biliyorum Pazartesi hiç münasip değil, bu tür bir yazı için, ama yine de, size o Meksikalı balıkçı hikayesini anlatmadan geçemeyeceğim:

Amerikalı bir zengin, iş seyahati sırasında Meksika'nın küçük bir kıyı kasabasına uğramış. Limanda gezerken, bakmış ağzına kadar balık dolu bir tekne ve içinde keyifli bir balıkçı...

"- Merhaba balıkçı" diye seslenmiş, "... bu balıkları kaç zamanda tuttun?"

"- Bir iki saatimi aldı" demiş balıkçı...

İştahlanmış bizim işadamı;

"- E, niye biraz daha kalıp daha fazla tutmadın?" diye sormuş.

"- Bu kadarı bize yetiyor da ondan" diye omuz silkmiş balıkçı.

Şaşmış balıkçının bu kanaatkarlığına işadamı; "Kalan zamanını nasıl geçiriyorsun peki" diye üstelemiş. Balıkçı, özetlemiş bir gününü:

"- Sabahları açılır, biraz balık tutarım. Sonra çocuklarımla oynarım. Öğleyin karımla biraz siesta yaparım. Akşamları amigolarla beraber gitar çalıp şarap içer, geç vakte kadar eğleniriz. Oldukça meşgul sayılırım senyor".

Gerinmiş Amerikalı:
"- Bak" demiş "... ben sana yardımcı olabilirim. Bu işe daha çok zaman ayırmalısın. Daha büyük bir tekne bulup daha çok balık tutmalısın. Oradan elde edeceğin gelirle daha büyük tekneler alırsın. Kısa sürede bir balıkçı filosuna sahip olursun. Böylece, yakaladığın balığı aracılara değil, doğrudan işletme tesislerine satarsın. Hatta zamanla kendi balık fabrikanı bile kurabilirsin. Kısa zamanda balıkçılık sektöründe bir numara olursun".

Balıkçı merakla "Bunları yapmak kaç sene alır sinyor" demiş:

"15-20 yılda halledersin" demiş Amerikalı, "Ama sonrası daha parlak: Zamanı gelince şirketini halka açarsın, hisselerini iyi paraya satarsın, kısa zamanda zengin olup milyonlar kazanırsın."

"- Milyonlar ha..." diye tekrarlamış balıkçı... "Eeee... sonra?"

"- Sonra emekli olursun. Küçük bir balıkçı kasabasına yerleşirsin. İstersen zevk için balık tutarsın. Çocuklarınla oynar, karınla keyfince siesta yaparsın. Akşamları da arkadaşlarınla şarap içip gece yarısına kadar gitar çalarsın. Nasıl...? Mükemmel değil mi?"

***

Biliyorum Pazartesi, hiç de uygun bir gün değil bu tür muhabbetler için, ama bir an olsun durup düşünseniz; "Bütün bu telaş ne için...?"

Arada denize açılıp, çocuklarınızla oynaşmayacak, dostlarınızla gitar çalıp şarap içemeyecek olduktan sonra onca koşturmanın ne anlamı var?

Hırsla örülü onca yılın vaat ettiği final, halen yanı başımızda duran mutluluksa, bu yarışa ne gerek var?

Bir sayım günü sığındığım dost kasabasında hazan rüzgarları bu soruları getirdi bana...

Kadehte şarap, közde kestane, teypte rebet vardı.

Köşe başlarını tutmuş afişler "Var mısın" diye sordular.

Hayta bir firari gibi muzip, kadeh kaldırdım onlara:

"- Varım" dedim, "belki de hiç olmadığım kadar..."