Sayım memurlarının kalın defterlerine onların ismi hiç yazılmadı. Ne kimlikleri soruldu, ne oturdukları ev. Çünkü onlar unutulmuş "sokak çocukları"ydı

'ADRESİM PARK'
"Bugün sayım var, siz de sayıldınız mı?" diyorum, zar zor konuşan İbo, "Bizi sayıp ne yapsınlar" diyor. Michael (Maykıl) "para saymak, adam saymaktan daha iyidir abla" derken sandalyeden düşmemeye çalışıyor. Adanalı ise öylesine "uçmuş" ki, kımıldayamıyor bile. Arkadaşlarınının yabancılarla ne konuştuğunu çözmeye çalışıyor.

Umut Çocukları Derneği, sadece İstanbul'da 4500-5000 çocuğun sokakta yaşadığını ve bu sayıya her gün yenilerinin eklendiğini belirlemiş. İşte onlardan üçü karşımda. Yağmur hızlandığında kapı eşiklerine sığınan yaşları 14 ile 16 arasında değişen üç genç.

Kendimi sayım memurunun yerine koyup Adanalı'ya, İbo'ya, Michael'e sorular sıralıyorum. İbo'nun istatistik defterlerine hiç yansımayacak olan yanıtları, İstanbul'un kalabalında kaynayıp giden ama sayım günü apaçık ortada kalıveren gerçekleri anlatıyor aslında: "Ev adresim buralar işte. Mesela bu park. Her gün bizi burada bulursun. Nalburdan tiner alıyoruz, ben ilkokulu bitirdim evden kaçtım, babam hiç de baba gibi değildi. Kimliğim yok. Annem babam ne yapar bilmiyorum. Bizi kimse saymadı abla, hem sayıp ne yapacaklar ki."

Fügen ÜNAL ŞEN