Bu durumda yazmam

İnsanların hüzünlü günleri vardır.

Öyle günlerde yazı yazılır mı?

Yazılır, yazılır.

Tiyatronun perdesi nasıl hiç kapanmazsa bu sütunlar da kolay kolay kapanmaz. Gelenek böyle.

*

Ama ağır bir itham altında kaldım.

Bunu atmadan, yâni aklanıncaya kadar yazı yazmamayı düşünüyorum.

Çünkü bu sütun, benim şahsi malım değil. O'nu bir savunma aracı gibi kullanamam.

Hem gazeteme, hem mesleğime, hem de kendime olan saygım şunu diyor:

- Çekil bir kenara, bekle.

*

Öyle yapacağım.

İşte polis orda... İşte Adliye... İşte Maliye... İşte de şahitler.

Herşey ortada ama ihbarcı yok.

Para pul işlerine aklımın hiç ermediğini, beni tanıyanlar bilir.

Ama yetmez.

Beni tanıyanlara, beni sevenlere, bana inanlara, sadece kuru teşekkür değil, bir de namus borcum var. Kendimden ziyâde onları mahcubiyet içerisinde bırakmak istemem. Küçücük bir acaba mı'yı bile kabullenemem.

Çünkü -dedikodular süresince- yoğun bir sevgi seli ve inanç hâlesi hissettim çevremde...

Onlarla ancak böyle ödeşebilirim.

Yazılarıma ara veriyorum.

Ta ki kalemim temiz çıkana kadar.

İnşallah çok sürmez.