Çok sebep

Artık adet haline gelmiş izinsiz gösteri yürüyüşlerinden biriydi dünkü.

Kalabalığa karışmış bir çocuk, olaylar yatıştığı halde, polise hala taş atıyordu.

Gazeteciler sordular. (Canlı yayın)

-Niye taş atıyorsun?

-Bilmiyorum.

-Kime atıyorsun?

-Bilmiyorum.

-Bir derdin mi var?

-Annem babam hasta.

-Ondan mı taş atıyorsun?

-Elbisem yok, pabucumu kaybettim.

-Nerde kaybettin?

-Karnım aç...

-Okula gidiyor musun?

-Gitmeye korkuyorum.

-Hadi gel gidelim.

-Gitmem.

........

Görüyor musunuz?

Yoksulluk... İlgisizlik... Sahipsizlik... En önemlisi de ümitsizlik.

Böyle çocuklar, taşı sopayı alıp her türlü kalabalığa karışıyor.

-Kime vuruyorsun çocuğum?

-Bilmiyorum.

-Niçin camları kırıyorsun yavrum?

-Bilmiyorum.

*

Farkındaysanız, büyük maçlarda, eğer tuttuğu takım kaybetmişse, tribündeki küçücük çocukların yüzlercesi, maç bittiği halde stadı terkedemiyorlar.

Bir ölüm sessizliğine gömülüp oracıkta oturuyorlar. İçlerinde hüngür hüngür ağlayanlar var.

Şimdi o çocukların her biri az sonra ordan kalkıp dışarı çıkacak. Mutlu bir evi dost bildiği bir arkadaşı yahut huzur bulduğu bir ortamı varsa mesele yok. Oraya gidip oyalanacak avunacak.

Ama yoksa?

Mahallesinde öksüzlük, yoksulluk ve sefalet onu bekliyorsa... İşte o zaman yolda ne bulursa ona katılacak.

Vuracak, kıracak, dökecek.

Geçen yıl, bir kadın, F. Bahçe Pendik'e kaybetti diye, kendini köprüden atmaya kalktı.

Sebep, sadece F. Bahçe mi?

Mümkün mü?

Kimbilir ne dertleri vardı.

Bunca yolsuzluk, arsızlık, pişkinlik, eğer bir de yoksulluk içindeyse, insanları çılgına çeviriyor.

Haksızlık ve adeletsizlik, normal insanlarda bile sinir bırakmıyor.

Sosyal patlama için 1, 2, 3 sebep yetmez... 4, 5, 6 sebep gerek... Bizde 20-30 sebep var.

Türkiye yine de soğukkanlı.

Bu kadarcık vukuat, devede kulak.

*

Linç psikolojisine mağlup olmazsak, 1 Mayısları da kutlamayı öğreniriz, Nevruzları da.

Yeter ki, balık baştan kokmasın.

-Kafam bozuldu, kaleme sarıldım.

Hayır, olmaz.

-Kaptım mikrofonu, ağzıma geleni söyledim... Kürsüye çıktım, herifi bir benzettim.

Hayır. Olmaz.

Eğer olursa, bakın iş nerelere varır:

-Hakeme bir yumruk attım.

Sakın ha.

-Sopayı aldım, polisi kovaladım.

Yapma. Etme.

Kanapeleri kırma. Ağaçları kesme. Vitrinleri yıkma... Arabaları parçalama yavrum, trenlere taş atma çocuğum.

Bu sinir geçecek.

Bu öfke dinecek.

Bu kriz bitecek.

Önce halimize şükretmeyi öğren... Türkiye Ğherşeye rağmen- bulunmaz bir ülke...

Sinirlenmek için sebep çoksa da, başka Türkiye yok.