Bekleyen þehir!
Ýstanbul, dünyanýn en çileli megapollerinden birisi.
Önce yaðmalandý.
Devlet, Güneydoðu Anadolu'yu boþaltma ve Kürt asýllý yurttaþlarý Batý'ya yerleþtirme politikasý ile bu kentin plansýz, programsýz büyümesine göz yumdu. Hatta teþvik etti.
Her belediye baþkaný, bir kez daha seçim kazanabilme umuduyla kendi taraftarlarýnýn yüzbinlerce kiþilik kaçak mahalleler inþa etmesine izin verdi. Bu kaçak kasabalara belediye hizmeti götürdü.
Ýstanbul 10 milyonu aþkýn nüfüsuyla kirli, gürültülü, her tarafý kokan, trafiði sýkýþmýþ bir rezalet haline geldi.
Býrakýn Haliç'i, Boðaziçi bile laðým kokar oldu.
***
Bu kadar nüfus yoðunlaþmasý olunca, mafya çok kolay örgütlendi Ýstanbul'da.
Anadolu'dan göç etmiþ kitlelerin hemþehrilik dayanýþmasý ve bölgeci davranýþlarý, adresi olmayan sokaklara, caddelere sahip kaçak mahallelerle birleþince inanýlmaz bir mafya egemenliði çýktý ortaya.
Bizans'ýn ve Osmanlý'nýn baþkentinde kara paranýn egemenliði kol geziyordu artýk.
Üstelik hem karaydý bu para, hem de görgüsüzdü.
Derhal kendi üslžbunu yaydý þehre. Türkiye'nin en çürümüþ, en yoz, en dejenere eðlenceleri bu kentte yapýlýr oldu.
Balýk baþtan kokuyor ve Türkiye, Ýstanbul'dan çürüyordu.
Bunlar yetmiyormuþ gibi Ýstanbullular yýllarca terör korkusuyla yaþadýlar. Þehrin kahvelerine, otobüs duraklarýna ateþ ediliyor, aydýnlara suikastler düzenleniyor ve katiller ellerini kollarýný sallayarak geziyorlardý.
Ýnsanlar sokaða çýkmaktan korkar olmuþlardý. Akþamlarý bomboþ kalýyordu caddeler.
***
Bunu da atlattýk diye düþünürken bu kez de deprem korkusuna kapýldý Ýstanbul halký.
Hadi pisliðe, trafiðe, mafyaya, kabalýða, görgüsüzlüðe, pahalýlýða göðüs germiþlerdi ama depremle nasýl baþa çýkacaklardý?
Periyodik olarak depremlerle yýkýlan bu büyük þehrin son deprem dilimi, þimdi yaþamakta olan kuþaklarý tehdit ediyordu.
Her gece korkuyla yataða girer oldular. Yatak odalarý, dolaplar ve her türlü ev eþyasý gözlerine düþman gibi görünmeye baþladý.
Geçmiþ Marmara depremiyle, gelecek deprem arasýna sýkýþtýlar.
***
Bütün bunlarý düþününce Ýstanbullulara üzülmemek elde deðil.
Nasýl bir hayattýr, nasýl bir kaderdir bu?
Yine de sabýrlý ve alçakgönüllü insanlar ki fazla sesleri çýkmýyor. Efendiliklerini bozmadan iþlerine gidip eliyor, yaþamlarýný sürdürüyor ve BEKLÝYORLAR.
