Enkaz altında, çatı çöktü sanıyorlardı. Önce ikizlerden biri, sonra öteki... Derken Kürşat. Sonra da anneleri...

HAYIRA ALAMET DEĞİL!
Mehmet Bozkurt eşi Nadime ile birlikte yanlarına ikizleri de alıp ağabeyine misafirliğe gidiyorlar. İki kızkardeş evde yalnız kalınca daha da şakalaşıp, karınları ağlayacak hale gelene kadar gülüyorlar. Kezban her fırsatta, "Bu hayıra alamet değil" deyip duruyor... Karı-koca geceyarısı 02.30'da evlerine dönüyorlar. Uyuyorlar. Kezban ile Aslı müthiş bir gürültüyle uyanıyor. Bir anda zifiri karanlıkta buluyorlar kendilerini. Talihsiz Kezban kabus dolu saatleri aynen yaşayarak anlatıyor:

- Sanki içine doğmuş gibi o gün bana 'Abla Allah bizi hiç ayırmasın' dedi. Biz kapıcı ailesiydik. En altta oturuyorduk altı katlı binanın. 3 yıllık bir apartmandı. Birdenbire yerin altında bulduk kardeşimle ben kendimizi. Yandan kardeşim Cihan ile Cihat'ın sesi geliyordu. Hep ağlıyorlar ve "abla" diye bağırıyorlardı..

Bir süre sonra ağlamayı kestiler ve "Abla su" demeye başladılar. Bu arada bir gürültü duyduk, yeni bir çöküntü oluyordu. Bir öğürüş duyduk. Cihan kusup ölmüştü. İkizi Cihat da bir süre sonra onun yanında hayata veda etti. Onların can verişlerini hep hissettim. Annemle orada kaldığımız süre içinde hep konuştuk. Kürşat ile de. Birbirimize cesaret vermeye çalıştık. Babamın hiç sesi çıkmıyordu.

CAN VERİŞLERİNİ HİSSETİM
Sonradan öğrendik ki, ilk depremde üzerine duvar düşüp can vermişti. Fevzi kardeşimin üstüne de gardrop düşmüştü ve o da anında ölmüştü. Bir süre sonra Kürşat'ın da sesi kesildi. Zavallı kardeşim de son nefesini vermişti. Amcamın açtırdığı 12 metrelik tünel sayesinde bize ulaştılar. Sonra annemi çıkardılar. Ama kaldırıldığı hastanede 3 gün yaşadı. Tanrı kardeşimle birlikte böyle büyük bir acıyı tadarak hayatımızı sürdürmemizi istedi. Bizde isteğini yerine getirmeye çalışıyoruz. Mehmet SARIŞIN