KOLA ALACAKTI
Kitap okuyorlardı o gün. Çatalca'da O.R.'nin evlerinin bahçesindeydiler. Serhatpaşa Mahallesi'ndeki Bayır Sokak'ta bulunan 10 numaralı evde çiçeklerin, böceklerin eşliğinde, neşe içinde çeviriyorlardı sayfaları. Bir ara O.R., "Kola ister misin?" diye sordu U.K.'ye. Evet o da susamıştı. Islık çalarak mutfağa doğru yürüdü. O sırada gözü ilişti; babasının tüfeği pırıl pırıl parlıyordu asılı olduğu duvarda. Kola'yı falan unutup büyük bir dikkatle aldı kucağına tüfeği. Sonra bahçeye doğru yürüdü. Kapıya geldiğinde gözleri parlayarak seslendi arkadaşına. "U., bak ne var elimde!.." Bu sırada beklenmedik bir hareket yaptı O. Havaya doğrulttuğu tüfeğini ateşledi bir kez. Dehşet içinde olduğu yerde kalakaldı U. Coşmuştu O.. Silahı göğüs hizasında doğrultup, "Seni de vururum" diye efelendi. Biliyordu; O. şaka yapıyordu ama yine de korkmuştu U.K.; gayrıihtiyari bir hareketle arkasını dönüp koşmaya başladı. Ardından bağırıyordu O. "Dön yoksa vururum." İşaret parmağı hala tetiğin üzerindeydi. "Nasıl da kaçıyordu U." Şimdi onu daha çok korkutacaktı. Ve bir kez daha basıverdi tetiğe. U. da birden bire yığılıverdi yere. "Numara yapıyor" diye düşündü. Koşarak gitti yanına. "Hadi oğlum. Yemezler" diye bağırıyordu bir yandan da. Sonra arkadaşının her yanını kaplayan kanı gördü. Kıpkırmızıydı. O an anladı. U. numara yapmıyordu...

U.K. kaldırıldığı Çapa Tıp Fakültesi Acil Servisi'nde kaybetti yaşamını. Tüm iç organları parçalanmıştı. Çatalca Kaleiçi Mezarlığı'nda toprağa verildi sessizce..

SERBEST BIRAKILDI
O. ise iki gün karakolda tutulduktan sonra geçen hafta İstanbul Çocuk Mahkemesi'ne çıkarıldı. Savcı inceden inceye anlattırdı her şeyi. Sonra tutuksuz yargılanmak üzere serbest bıraktı O.'yu. Şimdi mahkeme gününü bekliyor küçük O.. U.'nun gözlerinin önünden gitmeyen kanlar içindeki görüntüsü ve kulaklarında "Yapma!" diye haykıran sesiyle.

NESLİHAN SÖZEN