Aksadığı ya da yozlaştığı besbelli olan herhangi bir kurumda ya da uygulamada değişimin gündeme gelebilmesi için, prestijin dibe vurması gerekir bazen. Öyle bir an gelir ki, sözkonusu kurumun ya da uygulamanın iler tutar tarafı kalmadığını gözle de gözsüz de görmüştür artık. Mevcut durumu savunmanın imkanı kalmamış, değişiklik kendini dayatmıştır.
Galiba şu anda Yüce Divan'a sevk konusunda öyle bir noktadayız.
Dünkü "kritik oylama"da alınan tutumlara dikkatlice bakın: Ortada suçluyu arayan kimse görebiliyor musunuz?
Birkaç haftadır gündemi esir alan soruşturma komisyonları tartışmalarını düşünün: Koalisyonun çökmesi ya da devamı üzerinde yapılan hesaplardan başka birşey hatırlıyor musunuz?
Bugünden geçmişe doğru uzanıp şöyle bir hatırlayın: Amacı sadece ve sadece bir yolsuzluğu ortaya çıkarmak olan, politik bir manevranın aracı olmayan tek bir meclis soruşturması bulabilir misiniz?
Sık sık tanık olduğumuz Dosya Savaşları'nda, dosyaların içinde yazanların -hala saf kalabilmiş üç-beş milletvekili dışında- kimsenin umurunda olmadığını, o dosyaların sadece birer şantaj silahı olduğunu ve her şantaj aracı gibi kullanıldığı anda hükmü kalmayacağından, çok zorda kalmadıkça ortaya dökülmediğini; parlamentomuzda, siyaset yapmayı bu dosyaları doğru yerde ve doğru zamanda kullanmak olarak algılayan büyükçe bir siyasetçi grubu türediğini bilmeyen kaldı mı?
Ve sözde, Meclisin kendi kendini denetlemesi amacıyla kurulan bu mekanizmanın siyaseti nasıl yoldan çıkardığını, büyük bir siyasi kirlenmeye yol açtığını kabul etmemek mümkün mü?
Şimdiye kadar hemen hemen bütün partiler ve bütün liderler, yıllardır süren bu kirli savaşın bazen galibi, bazen mağlubu olduklarına göre -yani herkes sırasını savdığına göre- artık kabak tadı veren bu oyunu kesebiliriz. "Meclis soruşturmaları ve Yüce Divan'a yollama" komedisine bir son verebilir, parlamentonun denetimi için istismara kapalı bir yol bulabiliriz.
Aslında bu konuda yeni birşey keşfetmek de gerekmiyor. Bilindiği gibi, bu konuda Hikmet Çetin'in Meclis Başkanlığı döneminde hazırlanan ancak kadük olan bir değişiklik tasarısı var. Bu tasarı, ana fikir olarak milletvekili dokunulmazlık alanını daraltıyor. Ancak bunu yaparken, milletvekillerinin kürsü dokunulmazlığını, düşünce ve inanç özgürlüğünü garanti altına almak için, hangi suçlar hakkında dokunulmazlığın kaldırılacağını madde madde sayıyor ve böylece yeni bir istismarı da önlemiş oluyor.
Tasarı ayrıca yolsuzluk iddialarının soruşturulması görevini de Meclis'ten alarak bağımsız yargıya aktarıyor. Bu noktada da yargının bağımsızlığını tam garanti altına alabilmek için, soruşturma açma yetkisini başsavcıya değil, Yargıtay Ceza Dairelerinin başkanlarından oluşan bir kurula veriyor.
Bu tasarı elbette tekrar tartışılabilir, yargının siyasileşip milletvekilleri üzerinde siyasi baskı oluşturması endişeleri göz önüne alınarak belki daha da geliştirilebilir.
Ama ondan önce, mevcut durumun savunulacak yanı kalmadığı ve Meclis soruşturma komisyonları rezaletine artık son verilmesi noktasında hemfikir olunması gerekir.
Meclis, bunca zamandır sergilediği sayısız örnekle, kendi kendini denetleme dirayetini gösteremediğini, elindeki yetkiyi hep kötüye kullandığını ortaya koymuşsa, bu noktada ısrar etmek anlamsızdır.
Bu değişiklikten zarar görecek olanlar sadece siyaset yapmayı şantajcılıkla bir tutan kimi politikacılarımız ve şimdiye kadar yüz kızartıcı suçlarını siyasi komplolar içinde gizleme imkanına kavuşan fırsatçılar olacaktır.
