Silahlı Kuvvetler, Dışişleri Bakanlığı'ndan sorunlu komşularımızla ilişkilerimizi düzeltmemizi istemiş.
Savunma giderlerini kısmak amacını güdüyormuş bu istek.
Son yıllarda duyduğum en akıllıca tavsiye bu.
Çünkü insan dostunu seçer ama komşusunu seçemez.
Türkiye de ne yazık ki belalı komşulara sahip. Ama ilişkileri düzeltmekten başka çaremiz de yok.
Bu ülke yıllardan beri halk sağlığı, eğitim, alt yapı gibi temel alanlara harcayacağı kıt kanaat parayı savaş araç gereçlerine yatırıyor.
Bu alandaki giderlerimiz korkunç.
Güneydoğu'ya her yıl 10 milyar dolar gömdüğümüz söyleniyordu.
Gerçi toprağa gömdüğümüz gençlerin aziz hatıraları yanında paradan söz etmek ayıptır ama, bu da belimizi büken nedenlerden biriydi.
Komşularımızla yaşadığımız gerginlikleri ve bu uğurda harcadığımız emek ve parayı da unutmayalım.
Herkesin bildiği gibi savaş, diplomasinin sustuğu yerde başlar. Ama bu gerçek Türkiye'de zaman zaman tersine çevrilir.
Ucuz kahramanlık ve oy peşinde koşan bazı politikacıların, ülkeyi savaşın eşiğine getirdiği görülmüştür.
Mesela Kardak Krizi'nin savaşa dönüşmesini Genelkurmay'ın önlediği anlatılır.
Bu yüzden "Savaş sadece generallere bırakılmayacak kadar ciddi bir tehlikedir" sözünü tersine çevirmek ve "Savaş sadece politikacılara bırakılamayacak kadar ciddi bir tehlikedir" demek zorundayız galiba.
Birkaç yıl önce San Francisco'da katıldığım "Dünyanın Durumu" forumunda çok ilginç bir cümle duymuştum.
Galiba Brzezinski söylemişti. "Kanada-ABD arasındaki sınır binlerce mildir ama burayı bir tek asker bile beklemez. Çünkü 2 ülke arasındaki milyarlarca dolarlık ticaret hacmi en güçlü bekçidir."
Ortak kalkınma ve zenginleşme iradesinin ağır bastığı "akıllı" bölgelerde askerin işi azalıyor ve Türkiye'deki asker de bunu arzu etmekte.
Kanada-Amerika ya da Almanya-Fransa örneklerini, Etiyopya-Eritre, Ruanda gibi kan gölleriyle karşılaştırmak bu gerçeği anlamak için fazla bile.
