Tarihi karşılaşma iki takımın önceki maçlarındaki görüntülerine uygun başladı. Belçika, seyircisinin desteğiyle sağdan soldan üzerimize adeta çöktü. Arka arkaya pozisyonlar buldular. İlk 20 dakikada bizi kaleci Rüştü ve şansımız kurtardı. Milli Takım yine çok kötüydü. Pas hataları yapıyor, kenarlarda Tayfun ve Abdullah'ın olduğu bölgeleri bir türlü kontrol edemiyorduk. 20. dakikadan sonra bazı şeyler değişmeye başladı. Tugay'ın, Hakan'ın, Okan'ın yakaladığı fırsatlar, Belçika'yı tedirgin etti. En iyi yaptığı hücum presini bırakıp defansına da çok dikkat etmeye başladı.
İbrenin bize dönmesinin önemli bir nedeni var. Mustafa Denizli, ilk maçta yapamadığını bu karşılaşmada uyguladı. Orta sahada top yapması ve çalışması gereken Tugay, en çok top kaybını yapıp sahada ruh gibi dolaşınca onu dışarı aldı. İşte teknik adamın kendini kenardan hissettirmesi buna denir. Bu, takımın üzerinde disiplin açısından çok önemli bir etken oldu. Tugay'ın çıkarken yaptığı çirkinlikler ise herhalde ona milli takım kapısını kapatmış oldu. Aslında sahada Tugay gibi bir futbolcu daha vardı. Maçın kaderini o belirledi; Hakan Şükür. Oyunun başında alternatifsizliğinin şımarıklığını yaşıyordu. Uyur gezer gibiydi. Arkadaşlarına kızıyor. Ofsayttan çıkmıyordu. Yüzde yüzlük golleri kaçırıyordu. Ama 45. dakikada ilk defa yeteneğini konuşturdu. Topa öyle bir çıktı ki kaleci De Wilde zıplayarak elleriyle çıktığı halde Hakan'a yetişemedi. Bu gol Hakan'ı canlandırdı, morallendirdi gerçek yeteneklerini sahaya yansıtmaya başladı. İşte Hakan senden istenen bunlar.
İkinci yarıya Belçika yine çok canlı başladı. Kalede Rüştü yine devleşti. Şansımız bu dakikalarda da yanımızdaydı. Ama şu bir gerçek ki. Milli Takım, ilk 2 maçta görmediğimiz canlılıkta oyun disiplininde ve az pas hatası yapar hale gelmişti.Özellikle Okan,Arif, Suat ve Tayfur çok başarılıydı. Belçika, İtalya'ya mağlup olmuştu ama İtalya takımına bizim girdiğimiz kadar pozisyon vermemişti.
Oyuna bu kadar kötü başlamamıza rağmen bu pozisyonları bulmak ve oyunu çevirmek aslında ne kadar iyi bir takım olduğumuzu, bu yüzden de ne kadar fazla beklentiler olduğunun ispatıydı.
