Fotoğrafçılık sanat mı?

Bence sanat.. İnsanları sinir etme sanatı.. Özellikle de dergi fotoğrafçılığı kesinlikle bu kategoriden sayılır.. Bir dergi fotoğrafçısının eline düşen için kurtulma ihtimali yoktur.. Bu konuda derdim çoktur..

Gazete fotoğrafçısının işi bellidir ama dergilerde çalışanlar ayrı bir kategori.. Hangi akla hizmeten çalıştıkları katiyen anlaşılmaz..

Cenab-ı Mevlam sanki bunları "Editör kullarımın sinirini bozsun, röportaja meyleden kullarımın asabını test etsinler.." diye halketmiş..

Şahsen bunlardan çok çektim.. Kişisel olarak onlarca defa "sinir testinden" geçtim.. Hepsi de iyi sonuçlandı çok şükür.. Bugüne kadar elimde kalan bir dergi fotoğrafçısı olmadı..

Bu saatten sonra da olmaz ama içimde kalmış bir ukde var ki aklımdan geçenleri söylemeden edemiyeceğim..

***

Yakından tanıyanlar bilir, ben televizyon programlarına çıkmam.. Hiçbir programa katılmam.. Arada bir sıfatımız ekranda görülmüyor değil ama sadece haber programlarında..

Haberci arkadaşlarıma hayır, demem.. Beni bir yerde kıstırıp; mikrofonu burnuma dayadıklarında emeklerine duyduğum saygıdan dolayı, bir iki laf ederim.. Ne de olsa meslekteki otuz yılım onlarla geçmiş..

Bir de yazılı basından röportaj, mülakat türü bir teklif geldiğinde itiraz etmem.. Yazılı basına çok baygın olduğumdan, değil.. Fotoğraf çektirmem icap ettiğinden..

Fotoğrafın söylediği..
Fotoğraf bana her daim lazım.. Kitap işi oluyor, film işi oluyor, afiş neyim oluyor.. Eeee! Bugüne bugün bir gazete yazarıyız.. Kendimize göre titretmememiz gereken bir karizmamız var..

- "Şehire mal getirmişken bir de tasvirimi çıkartayım.." diyerek körüklü makinenin karşısına kurulan celep gibi poz verecek halimiz yok ya!

Hele yazar kısmı rast gele fotoğraf çektirmez.. Elini çenesine dayamalı, gözünü ufka dikip memleket meselelerini düşünüyormuş gibi poz vermeli ki okur baktığında "Ulaa.. Ulaa.. Ulaaa!" desin..

- "Kimbilir bunun aklında ne fikirler vardır.." desin..

Önden poz vereceksen gözünü hafiften kısıp bakacaksın ki sıfatına kurnazlık hali çöksün.. Okur bakıp bakıp "Bu yazar uçan kuşun kanadından hile sezer.. Hükümet adamları bunu kazıklayamaz.." diye düşünsün..

Defalarca vesikalık fotoğraf çektirdik, randıman alamadık.. Makinanın karşısına oturduğumuzda, artık objektife nasıl bakıyorsak, çekilen fotoğraflar başka havada çıkıyor..

İhtimal ki objektifi gördüğümüzde beyaz adam görmüş kızılderili gibi geriliyoruz.. Suratımıza "Borcum borç ama ödemek istemiyorum.." ifadesi çöküyor..

Umudumu dergi fotoğrafçılarına bağlamam bu sebeptendir.. Yoksa röportajım çıksın, ahali fikirlerimi öğrensin, diye düşündüğümden değil..

***

Foto muhabirliğinden dergi fotoğrafçılığına geçmek ayrı bir statüdür.. Üç yıl önce elde düşme bir makina tedarik edip, gazete için fotoğraf çeken biri kapağı dergiye attı mı kendini o saat sanatçı olarak tarif etmeye başlar..

Hayali sanatçı kadrosuna geçtikten sonra da normal fotoğraf çekemez.. Deklanşöre bastığında çektiği nesne adam gibi görünüyorsa kompleks gelir.. "Demek ben daha sanatçı olamamışım.." deyip nasıl fotoğraf çekilemeyecekse onun çarelerini aramaya başlar..

Taksim ve çevresindeki gece hayatı ile ilgili bir yazıyı fotoğraflamasını istersiniz.. Gider Taksim'e saatlerce çalışıp müessesenin onbeş makara filmini battal eder..

Banyo edip baktığınızda Taksim'in Taksim olduğunu anlatan tek bir kare göremezsiniz..

Arabalar muhakkak kıçlarından ışık saça saça geçiyordur.. Suratlarına sokak lambasının ışığı vuran insanların görüntüsü, gelip geçen araçların stop lambasının kırmızı rengine karışıyordur..

Sanki Taksim'de bildiğimiz arabalar dolaşmıyor.. Sanki Taksim, Ufo trafiğine açılmış.. Sıfatları gecenin rengine karışan insanlar da birer uzaylı olmuş çıkmış..

- "Merhaba dünyalı biz dostuz.."

- "De get leeen! En büyük Cimbom!"

Aman diyeyim dikkat!

Bunların piri bizim Yıldırım İncealemdaroğlu'dur.. Bir Numara Yayıncılığın ne kadar fotoğrafçısı varsa hepsi Yıldırım'ın tezgahından geçip, icazet almıştır..

Soyadının "ince" sözcüğü ile başladığına bakmayın.. Yıldırım bünyesinde, orta boy üç fotoğrafçıyı barındıracak iriliktedir.. Belki babası daha iriydi, oğlan doğduğunda biraz ince geldi eline..

Yıldırım ile fiziki incelik sözcüğünü ille de bir cümle içinde kullanacaksanız "Gördüğüm bütün fillerin en incesi.." demeniz icap eder.. Geçtiğimiz günlerde emekli oldu..

Daha doğrusu ünü öyle arttı ki devlet büyüklerinin fotoğrafını çekmeye kalkar, diye acilen emekli ettiler..

***

Dikkat buyurun! Devlet büyüklerimizin hiçbiri dergi fotoğrafçısına poz vermez.. Erol Atar'ı tercih ederler.. Çünkü dergi fotoğrafçısının eline düşen bir devlet büyüğü için "ikbâl günleri" o dakikadan itibaren biter..

Temsil Baba'yı kafaya aldılar, dergi için fotoğrafını çektiler diyelim.. Oturturlar bir koltuğa.. Baba haliyle kendini kasıp gerdanını kırar, başını geriye doğru atar..

Derginin fotoğrafçısı da o sırada makinaya filtresini takmıştır.. Deklanşöre bastığı andan itibaren babanın kafası bir tarafından uzar gider.. Sadece uzamakla kalmaz bir de başını kırdığı yere doğru ışık saçar..

Fotoğraf çıktığı zaman kafasının arkasından kuyruklu yıldız geçiyormuş gibi görünür..

Vatandaş bunun bir sanat çalışması olduğunu bilemeyeceğinden, Baba'nın ışık saçan kafasına bakıp bakıp ya "Bizimki sonunda erenlere karıştı.." der veya "Baba çok kızdığından kafası kısa devre yapmış, kulakları elektrik saçıyor.." diye düşünür..

Her iki durumda da bu hatayı yapan liderin siyasi geleceği tehlikeye girer.. Bizim Yıldırım'ın erken emekliliğini bilmem şimdi anladınız mı?

YARIN: Bir dergi fotoğrafçısının daha eline düştük..