İnsan hikayeleri

Geçen gün kendi kendime dedim ki: "Bunca ülkede, bunca insan tanıdın, nice dostlar edindin. Niye bunları kendine saklıyorsun? Yaz! Okurlarınla paylaş!"

Sonra düşündüm:

Kimi yazmalı, kimleri anlatmalı.

Anlatmaya değmeyecek bir sürü insan da dolaşıyor aramızda.

Türkiye öfkeli; insanlar birbirini sevmiyor, herkes birbirini kırıp döküyor.

Zaferin sevincini yaşayamıyor, yenilginin dayanışmasını kuramıyorlar.

Her grup kendi içinde bölünüyor.

Her meslek mensubu, kendi arkadaşlarından nefret ediyor.

Sövgü, gündelik yaşamımızın ayrılmaz bir parçası oldu.

Bunları mı anlatmalıydım?

"Hayır!" dedim kendi kendime. "Sen doğru dürüst insanları, adam gibi adamları anlat."

***

Bunun üzerine kimleri yazabileceğimi düşünmeye koyuldum.

Ünlü ünsüz, genç yaşlı, Türkiyeli, yabancı bir çok kişiyi gözümün önüne getirdim.

Ve sevinçle gördüm ki yazabileceğim çok ama çok dostum var.

Meğer ne çok insanı, ne kadar çok severmişim.

Dostlarımın sayısı düşmanlarımdan kat kat fazlaymış.

Daha doğrusu, düşmanlıkları unutmuşum da dostluklar kalmış aklımda.

Size tuhaf gelebilir ama ben düşmanlıkları, kötülükleri çabuk unuturum.

Bazen bir kişiyi göklere çıkarırım. Çevremdekiler der ki: "Yahu bu adam sana şu kötülükleri yapmıştı!"

O zaman hayal meyal hatırlarım ki gerçekten o kişinin bana çok kötülükleri dokunmuştu.

Ve beni bir zamanlar çok ama çok kızdırmıştı.

Sonra unutup gitmişim.

Yapı meselesi bu.

Olumsuzluklar aklımdan silinip gidiyor.

Zaten elime bir sütun verdiler diye ona buna saldıracak, can yakacak halim yok.

On yıldır bu köşede hiç saldırı yazısı okumadınız.

***

Gelecek Pazar'dan itibaren size her hafta bir insanı anlatacağım.

Bu Türkiye'nin bildiği bir ünlü de olabilir, kimsenin tanımadığı bir köylü de.

Bir dünya starından da sözedebilirim, kendi köşesinde yaşayan sade bir dostumdan da.

Yaşam, insanlarla güzel.

En güç dönemlerimde, beni hep dostlarım ayakta tuttu.

Ve ben şimdi onları anlatacağım.