Hep, İnanmak başarmanın yarısıdır dedik.. Evet, inandık ve başardık.. Avrupa'nın iki zirvesinden UEFA zirvesini fetheden Galatasaray, şimdi ikinci zirve olan Şampiyonlar Kupası Şampiyonu'nu da yenerek, büyük zirveye de Sarı-Kırmızı renkli bayrağı dikecek..
UEFA kupasını alacağımıza nasıl inanmışsak, ikincisi için de aynı sarsılmaz inancı sürdürüyoruz.. Hatta, ardından gelecek olan, Kıtalararası Şampiyonluk Kupasını'da kaldırabilecek güçte bir takım Galatasaray..
Şimdi gelelim UEFA kupasının bütün Türkiye'ye armağan edilmesine.. İşte bu noktada "hayır" diyoruz.. Hayır, Türk spor tarihinin bu en muhteşem zaferi bütün Türkiye'ye armağan edilmemelidir..
1. Büyük hoca Fatih Terim'in, 15 yaşındaki dünya güzeli kızı da dahil tüm ailesine, dakikalarca küfür eden aşağılık, hatta bizim Can Ataklı'nın tabiri ile "çukur" ruh hastalarına, armağan değildir bu kupa..
2. Galatasaray takımı sahaya çıktığı zaman, tam 90 dakika hem oyuncularımıza, hem de bütün Galatasaray camiasına, en galiz küfürlerle saldıranlara, bu kupa armağan değildir..
3. Galatasaray'ın ara sıra da olsa tökezlemesini fırsat bilerek, gerek açık, gerekse sinsi biçimde, Aslanlarımızı kaosa itmek isteyenlere, bu kupa armağan değildir..
4. Galatasaray'ın lig ve kupa şampiyonluklarını kaybetmesi için örtülü ve açık ayak oyunları yapanlara, bu kupa armağan değildir..
5. Tribünlerde önce Leeds, sonra Arsenal forması giyip, onları destekleyenlere, bu kupa armağan değildir..
Bu muhteşem kupa, öncelikle, sadece ve sadece, Galatasaraylıların kupasıdır..
GS yönetiminin, Fatih Terim ve yardımcılarının, futbolcularının ve o inanılmaz taraftarınındır.. Yani bizlerin..
Erzurum'dan Ali Sami Yen'e, Trabzon'dan Adana'ya, İtalya'dan Almanya'ya, İspanya'dan İngiltere'ye ve nihayet Kopenhag'a kadar uzanan yelpazede, takımına sonuna kadar inanan Galatasaray taraftarları olarak, bu kupa öncelikle bizimdir, bizim..
Ondan sonra, Galatasaraylı olmayan, ama, bir Türk takımının, Türk futbol tarihinin en büyük başarısına imza atmasından, bir Türk olarak gururlanan ve Galatasaray'ı alkışlayanların kupasıdır.. Onları yürekten kutluyoruz..
Tüm Türkiye'nin kupası ise, Türk Milli Takımı'nın kazanacağı kupadır.. Orada takım ayırımı yapmadan, omuz omuza tribünlerde başarı için biraraya geleceğiz. Ve Avrupa Kupası'nı alabilirsek, o zaman, işte bu kupa, tüm ulusun kupası olacaktır..
Maçın oynandığı saatlerde, Türkiye'nin dört bir yanındaki milyonlarca Galatasaraylı ve bizden olmayan ama sağduyulu Türk, aslında Parken Stadı'ndaydı. Ruhları, gönülleri ve inançları ile..
Şimdi gelelim, bağıra çağıra, ahlar vahlar ve de eyvahlarla, ardından sloganlarla izlediğimiz ve de tamamı sarı kırmızı bir odada, Popescu'nun atacağı penaltı öncesi manzaraya..
Ben arkamı döndüm.. İki kolumu havaya kaldırdım.. Baş ve işaret parmaklarımı açtım.. Bir başkası mutfağa gidip suları açtı.. Bir diğeri hayatında belki de etmediği kadar çok dua etti... Öteki ayakkabılarını çıkardı... Beriki yüzünü kapadı.. İki elini birleştirip ağzının üzerine getiren vardı.. Çıt çıkmıyordu koca salonda.. Sadece Popesco tupa gelirken "Hadi oğlum, hadi aslanım" cümlesini duydum..
Sonrasını biliyorsunuz.. İnanılmaz bir sevinç boşalması ve birbirlerine sarılmış insanları Re re re, ra ra ra Gassaray, Gassaray cim bom bom" diye kısılmış seslerinden arta kalan nefesleri ile bağırmaları..
Değerli okuyucularımız;
Galatasaray tarih yazdı.. Artık şu tek bir cümle var herkesin kabullenmesi gereken.
Ne mutlu Galatasaraylıyım diyene..
