Popescu'nun penaltısından sonra neler hissettiniz? Maç bittiği anda hissetiğim şey o anda istanbul'da olmak isteğiydi. Biz milletçe kutladığımız bayramları olan bir ülke değiliz. Ne milli ne de dini bayramlarımızda şölenler karnavallar sokaklarda olmaz. Biz bu havayı sadece futbol maçlarından sonra yakalar olduk. Oysa bu tarz kutlamalara çok ihtiyacımız var. G.Saray'ın kupayı kaldırmasından itibaren başta İstanbul, bütün Türkiye'deki sokakların ne halde olacağını bildiğim için o bayramın içinde olmak istedim.
* Galatasaray'ın şampiyonluk öyküsü nerede başladı?
Avrupa şampiyonluğunun temelleri 1985-86'lara dayanıyor. Türkiye'nin, bir Avrupa takımına karşı maç kazanabileceğinin telafuz edilmesinin başladığı yıllar. Bu düşünceyi telafuz edenlere o zaman 'umut taciri' deniyordu. Oysa bu tohumlar o günlerde atıldı. Çünkü devrimi önce düşüncede yapmak gerekiyordu. O gün umut tacirlerinin ektiği tohumlar, bugün yeşerdi ve meyve verdi. Geriye dönüp baktığımızda fiziksel yapısı Derwall, kafa yapısı Mustafa Denizli tarfından atılmış bir temel var. Bu kupayı kazanan ilk Türk takımının G.Saray olması da bir sürpriz değil. G.Saray adım adım 1980'lerden başlayarak buraya yürüdü. Ve son 4 yılın yerleşik takımı nihayet kupaya el koydu. Bu el koyuşta, bu özel takımın olgunlaşması var. Bu sürecin içinde herkes var. Teknik direktör Fatih Terim'den başlayarak herkes.
* Terim değişti mi?
4 sene öncesinin Fatih Terim'i ile bu senenin Fatih Terim'i arasında çok büyük fark var. Fatih Terim müthiş bir atak yaptı ve bu atağa takımını da katmayı başardı.
* Galatasaray sadece UEFA şampiyonu mu oldu?
G.Saray aslında Şampiyonlar Ligi'nde bu başarıyı yakalayacaktı. Ama kendi bünyesinden doğan hatalarla UEFA Kupası'na razı olmak zorunda kaldı. "Kupa 1 için hazırlanan bu takım, Kupa 2'de finale rahat yürüyecektir ve kupayı alacaktır" diye söyleyip, yazdığımızda G.Saraylı dostlar "Söylediklerin hoşumuza gidiyor, ama bunlara sen kendin inanıyor musun" diyorlardı. Türkiye'nin en büyük sorunu bu. Dışardaki yıldızlara öyle kendimizi kaptırıyoruz ki, kendimizin ne olduğuna bakmıyoruz bile... Ve bu bizi hiç hak etmediğimiz bir aşağılık kompleksine sürüklüyor. Bu kompleksi aşabilenler de zafere ulaşıyorlar. Terim'in G.Saray'ı asıl bunu başardı.
* Terim Avrupa'nın önemli bir takımına gidebilir mi?
Neden olmasın? Bugün Avrupa'da Fatih'i istemeyecek hangi takım var acaba? İşte mesele bu zaten. Hâlâ bu soruları sorabiliyoruz. Maçtan önce televizyonlar günlerce Arsenal'i tanıttı. Bu yıldızlar topluluğunu çalıştıran Wenger'i bir kere Denizli bir kere Terim devirdi. Bunlar tesadüf değil. Bu Arsen Wenger Arsenal'in hocası olabiliyorsa, Fatih neden Avrupa'nın herhangi bir takımının hocası olmasın?
* Bu müthiş çizgisi korunabilir mi?
Bundan sonraki durum yönetimle ilgili. Çünkü G.Saray'ın gizlenmeyen bir mali krizi olduğu meydanda. Şimdi bu kriz aşılabilirse Fatih Terim ve futbolculanrın Avrupa şampiyonu olarak yarattıkları rant, paraya çevrilebilirse bu kriz aşılır. Ama G.Saray'ı böyle bir hazırlık için de dahi göremiyorum. Bir örnek vereyim: 1994'de Brezilya dünya şampiyonu olduğu zaman biz Los Angeles merkezinden 40 km kadar uzaktaki stadyumdaydık. Maçtan sonra bir arkadaşımla arabaya bindik; şehirin merkezine geldik. Orada "Dünya şampiyonu Brezilya" yazılı t-sihrt'ler satılıyordu. T-shirt o heyecan içinde satılır. G.Saray yönetimi, önceki gece İstanbul'da, sadece İstanbul'da 1 milyon t-sihrt satabilirdi hazırlıklı olsaydı. Bugün çıkartsalar 100 bine düşerler, 10 gün sonra da bin tane ya satarlar ya satamazlar. İşte pazarlama sanatı bu. Bugünden başlayarak, bu şampiyonluğun herşeyini paraya çevirmeliler. DVD, CD, video için siparişler alınmalıydı. Eloğlu böyle yapıyor. Yani şu şampiyonluğu Arsenal kazansaydı milyonlarca pound elde ederdi. G.Saray 5 kuruş kazanamıyor. Çünkü tüccar kafamız yok. Rantı paraya çeviremiyoruz. Sadece bağırıp çağırıyoruz.
