Hiçbir zafer cephede kazanılmamıştır!

Evet... Hiçbir zafer... Çünkü, her zaferin bir karargahı vardır.. Her zafer, başından sonuna; ilk adımından son adımına o karargahta düşünülmüş ve tasarlanmıştır.

Hatta, o karargahta önceden yaşanmıştır...

Cephede olup bitenler; karargahta tasarlananların ve yaşananların tekrarından ibarettir sadece...

***

Galatasaray, yarın akşam üst üste dördüncü kez şampiyonluğunu ilân ediyor.

Türkiye ligleri tarihinde, ondördüncü kez şampiyon olarak, "en çok şampiyon" olan takım ünvanını kazanıyor.

Türkiye'deki resmi kupaların hepsinde birinci olma ünvanına; (yani en çok TSYD Kupası; en çok Türkiye Kupası, en çok Cumhurbaşkanlığı kupası); lig'i de ekliyor.

Avrupa'daki erişilmez başarılarını da yine kendisi aşıyor.. Tarihinde yarı final oynama onurunu; final oynayarak geride bırakıyor..

Türkiye'nin değil, Avrupa'nın en büyük kupalarından birini havaya kaldırmaya hazırlanıyor..

Bütün bunları yaparken; skor başarılarıyla yetinmiyor... Taraflı-tarafsız herkesin keyifle izlediği ve bugüne kadarki "hiçbir Galatasaray"ın ulaşamadığı seyirlik bir futbol kalitesini sergiliyor.

Bu bir zaferdir...

Ve bu zafer, sahada kazanılmış değildir.

Ondan çok önce, Ali Sami Yen'den onlarca; Parken stadyumundan binlerce kilometre ötede bir yerde kazanılmış ve bitirilmiştir...

O yer, Florya'dır...

***

Galatasaray futbol takımı bundan ondört yıl önce; uzun "çağdaşlaşma" yolculuğuna başladığında görmüştüm Florya'yı...

Toz toprak içinde bir antrenman sahası; iki katlı bir kulüp binası, çevrede dikenli teller... O kadar!

Aradan yıllar geçti...

Önceki gün Fatih Terim'le Florya'daydık.. Bize Metin Oktay tesislerini gezdirdi.

Kapısından içeri girerken; ister istemez cebimde pasaportumu, evet pasaportumu aradım...

Uçsuz bucaksız; yeşil ve dingin bir futbol cenneti... Aradan geçen ondört yılda, her yönetim bir tuğla koymuştu...

Ama; Florya'nın çehresi, son yıllarda ve Fatih Terim'le daha bir değişmişti..

Dört yıl önce Galatasaray'la anlaştığında, Milli Takım'daki işi henüz bitmemişti..

Sözleşmesi sona ermeden Florya'ya uğramadı.. İlkelerine aykırıydı.

Ama; bir şey yaptı:

Yardımcılarını Florya'ya yolladı.. İşe soyunma odalarından başladı.

Sonra arkası geldi...

Bugün; orası, gerçek bir futbol mabedi ve zaferin karargahıdır...

Her zafer gibi; Galatasaray'ın zaferi de cephede değil, ondan çok önce, karargahta kazanılmıştır...

Düşünülmesi gereken bir şey daha var..

Biz dahil; üst yapıda olup bitenlere, kolaycı bir yaklaşımla; sayfalar ve saatler ayıran medya erbabının; zahmet edip alt yapıda olanlara göz atmaması...

Karargahtaki zahmetli çabalar gözardı edilince, zaferleri anlamak da zorlaşıyordu...

Üstüste dördüncü şampiyonluğa; 17 Mayıs finaline şaşıranların; yollarını şaşırıp bir ara Florya taraflarına uğramalarında sayısız yararlar vardır..

***

Bu satırların yazarı uğradı.

Önceki gün Florya'daydık...

Rastlantıya bakın ki; dün de Florya'daydık.. Bu kez bir başka karargahta...

Fatih Terim'in dergahına sadece birkaç kilometre uzaklıkta bir başka karargahta...

Gencecik polis adaylarının eğitim gördüğü bir merkezdeydik..

Bir yandan imaj sorununu çözmeye çaba gösteriyorlar; bir yandan da çağdaş ve uygulamalı yöntemlerle toplumla yüz yüze gelecekleri "karşılaşma"ya hazırlanıyorlardı.

Onların, kendilerini gösterecekleri "stat"; karakoldu..

Onların karargahındaki "antrenman karakolu"nun adı ise girişteki tabelaya yazılmıştı:

"Sevgi Karakolu..."

Hiç şüpheleri olmasın.. Birkaç kilometre ötedeki başarının kahramanları, zaferi, Florya'nın kapısında kazandılar...

O tabela orada durdukça, onlar da aradıkları "yegane" şeyi yani "sevgi"yi kazanacaklardır..

Ve... Florya'da kazanılan zafere "Taksim"de gölge düşmeyecektir bir daha... O zafer de kazanılacaktır yani...

Çünkü, bütün zaferler, cepheden çok önce karargahta kazanılmıştır.