Muş'un nesi meşhurdur?" diye sorsam... "Yokuşu" demeyin, bileceğinizi de sanmayın. Uçkunu (bir tür yemiş), tütünü, bir de "lale"si... Evet, lalesi...

Bildiğimiz, tanıdığımız lalelere benzemiyor Muş'un lalesi. Daha küçük, daha narin, daha kırmızı. Gelincik gibi. Rüzgâra bırakmışlar kendilerini. Boyunları bükük, savruluyorlar yemyeşil otların arasında...

Bu mevsimde Muş'un düzlükleri kıpkırmızı lalelerle dolu. Havaalanı girişinde demet demet lale satan küçük çocuklar bekliyor sizi. Demedi 100 bin liraya hem de...

Yakında (10-11 Mayıs) düzenlenecek "Lale Festivali" ile Muşlular, lalelerini ve terörden çok çekmiş illerini Türkiye'ye tanıtacaklar. Ama onlardan önce genç bir kız, 16 yaşındaki Saadet, bu görevi üstlendi. Rüzgârda savrulmaya, boynu bükük ezilmeye razı olmadı. Baş kaldırdı. Haberciler de peşinde.

Bildik, tanıdık bir hikâye Saadet'inki aslında. İstemediği halde başlık, bu yöredeki adıyla "süt parası"na, kendinden yaşlı bir adama satılıyor.

Ama bu kez öykümüz farklı bitiyor. Ne yazgısını kabulleniyor Saadet, ne de ölümü seçiyor. Baş kaldırıyor...

8 kişilik bir ailenin dört numaralı çocuğu o. Yedi ay önce 35 yaşındaki bir adamla nişanlanmış. Nişanlanmış ama ne yüzüğü takmış parmağına, ne ona gönderilen giysileri giymiş. Daha ilk andan itibaren ailesine, nişanlısına, nişanlısının ailesine ve herkese bu adamla "evlenmeyeceğini" söylemiş.

Gelin öykünün bundan sonrasını Saadet'ten dinleyelim...

* Nasıl oldu bütün bunlar Saadet?

- Zaten 7 ay önce olmuştu olanlar. Nişanlandırdılar beni. Ben kabul etmiyordum. Babam zorla vermişti beni.

* Niye istemedin?

- Aramızda yaş farkı vardı. Kocalar tabii büyük olur. 5 yaş, 10 yaş. Ama 20 yaş.. Kendinden bu kadar büyük biriyle evlenilir mi? Yaşı büyük olmasa da istemiyordum. 5 yaşında olsa bile. Benim yaşım küçüktü. Okumak istiyordum. Savcılıkta bana sordular, 'Sevdiğin biri var mı?' diye. 'Var', dedim, 'okul...'

* Nasıl karar verdin kaçmaya?

- Kendi hayatımı düşündüm. Kendimden küçük kardeşlerimin hayatını düşündüm. Sabahtan akşama kadar oturuyordum. Odanın içinde dolaşıyordum. Dışarı çıkmam yasaktı. Evimiz yola yakın zaten. Camdan atladım. Yoldan geçen Muş arabasını durdurdum. Emniyet Müdürlüğü'ne gittim. Anlattım her şeyi. Babamı getirdiler. Korktum, babama güvenmedim. Zaten babamdan kaçmıştım. O sırada devlet arabası geldi. Dedim, 'beni valiliğe götürün'. Baştan sonuna kadar anlattım her şeyi. 'Dur kızım, merak etme' dedi. Babam da arkamdan gelmişti...

* 'Babam beni döver, öldürür' diye mi korktun?

- Yok, babam beni hiç dövmedi. Yeniden nişanlıma verir diye korktum. Devleti bütün sırtıma aldım. Zaten devlete güvendiğim için kaçtım.

* Eve dönünce, annen-baban kızdı mı peki? 'Niye böyle yaptın?' diye...

- Annem kızıyordu. Babam hatayı kabul etti, 'Ben baştan böyle yapmasaydım olmazdı bunlar' dedi.

* Annen niye kızdı?

- Annem der ki, 'niye zavallı adamı öyle kötü duruma soktun', Onu düşünür yani. Benim için de 'Bu kız Sibel Can'ı, Seda Sayan'ı seyrede seyrede onlar gibi kocasını kendi seçmiş' diyor.

* En büyük hayalin okumak. Ne olmak istiyorsun?

- Öğretmen. Ben hep okurdum. Ne bulursam. Nişanlıyken annem, halam kızıyordu bana, dövüyorlardı beni. 'Gazete okuyacağına, elişi yapsana' diyorlardı. Dantel, oya yapıyorlar ya... Ben gazeteyi alıyordum elime. Annem gazeteyi alıp başıma vuruyordu. Nişanlı kız gazete okur mu? Ben zaten nişanlandığım zaman karar vermiştim, evlenmemeye, köye gitmemeye. 'Sen köye gideceksin' dediklerinde, 'Hele günü gelsin, siz görürsünüz' diyordum.