Ceza

BİR komşum geçen Pazartesi Kadıköy'e gitmek üzere Göztepe'den minibüse binmiş. Marmara Üniversitesi kampüsünün önünde trafik polisleri minibüsü durdurmuş. Ayakta yolcu aldığı için ceza makbuzu kesmiş. Bir çok minibüs, aynı işlem uygulanmak üzere sağa çektirilmiş durumdaymış. Şoför cezayı yedikten sonra direksiyona hışım gibi geçmiş, söylenmeye başlamış:

"BOSTANCI'dan Göztepe'ye kadar ayakta belki 7-8 yolcu aldım. Yol boyunca bir sürü trafik polisi gördü, bir şey demedi. Burada ise ayakta topu topu 2 yolcu var diye bastılar cezayı. Ayakta yolcu almadan bu minibüs yürür mü be!. Bunlar bizim ekmeğimize kan mı doğrayacaklar? Yok öyle!"

İŞİN tuhafı minibüsteki kimi yolcular, hararetli şekilde şoförü desteklemiş:

"TABİİ canım! Alan memnun satan memnun. Polise de ne oluyor?"

"AYAKTA gitmek istemeyen minibüse binmesin efendim, taksiye binsin. Zorla mı bindiriyorlar?"

ŞOFÖR Kadıköy'e gidinceye kadar hem inadına, hem de yediği cezanın acısını çıkartmak için olsa gerek , minibüsü ayakta yolcu ile doldurmuş. Kadıköy'e kadar kimin dirseği kimin burnunda, kim kimin ayağına basıyor, belli olmaksızın, herkes birbirinin ağız kokusunu koklayarak balık istifi gelmişler.

DEMEK ki minibüslerin kurallara uymaları için daha sıkı denetlenmelerine başlandı. Ama anlaşılan, yeterli olmayacak. Günün bir-iki saati belirli noktalardaki denetlemeleri bizim kurnaz minibüsçüler, "çarıklı erkan-ı harp stratejileri" üretip kolayca atlatır; zamanla denetlemeler de tavsar.

HELE hele, minibüslerdeki ilkel koşullara kuzu gibi boyun eğen, "kentlilik" bilinci taşımayan, "çağdaş ve uygar yaşam biçimi" hakkını aramaktan aciz, tepkisiz "iğreti kentli" sayısı azalmadıkça... Minibüs, "İstanbul'un kaderi" olmayı sürdürüp gider.