Efes Pilsen'in final-four'un ilk maçında final vizesi için hazırlamış olduğu stratejiler, ilk yarıda beklenmedik derecede kötü bir performansla sahaya yansıdı. İlk devre yenen 41 sayı, set hücumlarında Rebraca ve Bodiroga'nın basketleri ve ribaundlardaki 16-8'lik Panathinaikos üstünlüğü stratejideki bozuklukların kanıtıydı.
İlk yarının son bölümünde denenen zone pres rakibin dengesini bozdu. Ama Efes'in hücumda rakibin pozisyonlarını bozabilmesi ve onları durdurabilecek baskıyı üretmesi ancak son 2 dakikada gerçekleşebildi. İlk 20 dakika boyunca oyunun temposunu dikte eden taraf da Panathinaikos idi.
Efes, ikinci yarıda final-four'a yakışan bir performans sergiledi. Oyuncular yumurta kapıya gelince mücadele etmeye başladı ve farklı görüntü ortaya çıktı. Yine de ilk yarıdaki 8 sayılık fark kapatılamadı. Efes, bunun üzerine maç boyu tam 14 faul kaçırınca final şansı tepilmiş oldu.
İkinci yarı uzun 5'le oynayarak en azından ribaund açığını kapatan, Bodiroga'nın oyunda olmadığı dönemlerde rakibini oyun kurmakta zorlayan baskılı savunma, Efes'in sadece ikinci yarı skoruna ortak olmasını sağlayabildi.
Maçın kilit noktası profesyonellik ile yetenek arasındaki savaştı. Profesyonellik kazandı. Bundan 2-3 yıl sonra Efes Pilsen'in genç yetenekleri bu maçı hatırlayıp üzülecekler. Çünkü bu bir takım oyunu ve bu takımı kurmak kolay değil. Bireysel performansları, takım oyunu performansına dönemeyince gelinebilecek nokta sınırlı kaldı. O da final-four'du. Bu bir hedefti ve senelerden beri ulaşılamamış olmasının verdiği stres bu sene aşıldı. İnanıyoruz ki, Efes Pilsen yönetimi ve özellikle Tuncay Özilhan, bu kupanın bir gün Türkiye'ye gelmesini başaracaklar.
Genç yeteneklerin içinde kendini daha üst düzey basketbola layık görenler, önce kendi takımlarını layık oldukları başarıya ulaştırmak zorundadır. Bu takım sporu kanunudur.
