Ölümden öteye köy var mı?

Özgür Almanya Bürosu'nu ve Sabah'ın yurt dışı baskısını izlemeye devam edin.. Hesap günü yakın.. İstanbul'daki işbirlikçilere de bir lafım var.. "Keser döner sap döner, gün gelir hesap döner.." bunu unutmasınlar..

SÜRGÜN NOTLARI 2:
Sürgündeki Öz Sabah Yönetimi'ni Almanya'da ilan ettiğimizden bu yana 24 saat geçti.. İstanbul'da panik, burada ise şenlik var..

İstanbul'daki yönetimin telaş içinde olduğunu Özgür Almanya Bürosu'nu telefonla arayan Sedat Sertoğlu'nun sözlerinden anladım:

- "Büyüklerinize asi olmakla hata yaptınız.. Artık hapı yuttunuz, buraya hiç gelmeyin.. Gelirseniz de beni tanımıyorsunuz, tamam mı?" dedi.. Ama bunları söylerken nefes nefeseydi.. Belli ki orada çıkan panikten etkilenmiş.. Oysa ben çok sakindim, yüzümde kıl oynamıyordu:

- "Ezilenleri savunmak suçsa ben idamlığım.." dedim..

Telefonu kapattığımda gazetemizin en ezilen yazarı Ahmet Vardar gözyaşları içinde boynuma sarılıyordu..

***

Almanya'ya Perşembe günü, yani özgürlük deklerasyonumuzu ilan etmeden bir gün önce vardık.. Havaalanında Özgür Almanya Bürosu çalışanları ve kalabalık bir Türk topluluğu tarafından karşılandık..

Gerçi bizi karşılamaya gelen Türkler, alandan çıktıktan sonra başka başka yönlere gittiler ama manen yanımızda olduklarını biliyorduk..

Şekil değil özdeyiz..
Büroya geldiğimizde çalışanların coşku içinde olduğunu görüp moral bulduk.. Elemanlar büronun camlarına yığılmış, gelişimizi izliyordu.. Aydın Ağabey büronun önündeki tören için çok aratmış lakin Almanya'da bir tane bile "Seymen" bulamamış..

O yüzden biraz buruktu.. "Bizim için şekil değil öz önemli.. Hele bir mücadelemizi kazanalım, dönüşte bütün dış haberler servisini seymen kıyafetine sokar, oynatırız.." dedim..

Büroda fazla oyalanmadık.. Ahmet Ağabey acıktığından bir lokantaya gitmemiz icap etti.. Halbuki uçakta yemişti.. Bu yemek nereden çıktı, diye sordum.. "Özgürlük mücadelesi adamı acıktırıyor, ben ne yapayım?" dedi..

Bizi lokantaya götürmek için üç araba hazırlatmışlar.. Çalışanlar yine pencerelere üşüştü.. Arabaya binerken Ahmet Vardar ile "öne sen oturacaksın, ben oturacağım.." diye ile biraz itiştik..

Ben kazandım.. Demek ki liderlik genlerimde varmış.. Öne oturacağım diye inat eden Ahmet Ağabey'e arkada da yer kalmadı.. Mecburen öbür arabaya geçti.. Yolda Aydın Öztürk'e "Çalışanların heyecanını anlıyorum ama her geliş gidişimizde bizi görmek için işlerini bırakmasınlar.." dedim..

Niyetim arabaya binerken "önde oturmak için" itiştiğimizi kakıştığımızı gören personelin olumsuz etkilenmesini önlemekti.. Davanın imajını bozdurmak istemiyorum..

***

Özgür Almanya Bürosu'nun bizim için yaptığı programı yemek sırasında inceleme fırsatı buldum..

Necati Doğru sabah başlayıp, gece vaktine kadar işyerlerini dolaşıyor.. Ahmet Ağabey de Türkler'in yoğun olduğu yerlerde.. Ayrıca konsolosluk ile görüşüp, hareketimize destek isteyecek..

Salih Memecan için bir imza günü ile pekçok görüşme ayarlamışlar.. Can Ataklı da aynı gün içinde dört ayrı röportaj yapıyor.. Heyetimizin tek kadın elemanı olan Seda Güler aynı gün içinde üç ayrı yerde bulunacak..

En ağır programı da bana yapmışlar..

Birinci gün akşama kadar dinlenip, memleket meselelerini düşünmek üzere enerji depoluyorum.. Akşam Galatasaray-Leeds maçını bir Türk kahvesinden izliyorum..

İkinci gün topladığım enerjiyi nasıl değerlendireceğimi plânlamak üzere otelde kalıp, düşüneceğim..

Üçüncü gün bir Türk takımının antremanını izleyeceğim, oradan alışverişe götürecekler.. Yük ağır, mesuliyet ağır.. Bakalım altından kalkabilecek miyim?

Şiddete ekstra şiddet..
İstanbul'daki yönetimin Selahattin Duman taraftarlarına baskı yaptığını öğrendim.. Kemal Yıldırım'ın yemek fişlerini iptal etmişler.. Aydoğan Kariş'in takım gazetelerinden Fotomaç'ı çıkarmışlar..

Kendini bilmez bir işbirlikçi de yemekhanenin duvarına "Emin Bey Burakbey'i döver.." diye yazmış..

Çok canım sıkıldı.. Haberi telefonla veren Spor Müdürümüz İbrahim Seten'i "Bunun karşılığını görecekler.." diye teselli ettim.. "Altan Tanrıkulu'nu görevlendir, İdare Müdürü Emin Bengüsu'nun arabasını çizsin.." dedim.. Oğlanın sesi:

- "Yaşasın özgür Sabah.." diye bağırdığında heyecandan titriyordu..

Bu Emin Bengüsu tehlikeli bir adam.. Yemekhanede müdüran takımı ve yazarlar için üç sıra masa ayırmış.. Garsonlar onları doyurmak için koşturduğundan, gazetenin asıl yükünü çeken fedakâr arkadaşlarımıza servis geç yapılıyor, çocuklar haliyle aç kalıyor..

Fiilen amir-memur ayırımı yapılıyor..

Kurtuluş günü geldiğinde ilk iş olarak yemekhanedeki bu kast sistemini kaldıracağım..

***

Daha ilk günden ufak tefek sorunlar çıkmaya başladı..

Can Ataklı'yı Özgenel yayın müdürü yapacağımı duydular mı ne? Necati Doğru "Genel müdür kim oluyor?" diye sordu.. Ardından aynı soru hepsinden geldi.. Mecburen tek tek görüşmeler yaptım ve hepsine de "Ben öz murahhas üye olursam aklımdaki genel müdür sensin.." dedim..

Bunun bir sır olduğunu, şimdilik kimsenin duymaması icap ettiğini de sıkı sıkı tembihledim.. Önemli olan birliğimizi korumak.. Faydası oldu mu bilmiyorum lakin dikkat ediyorum..

Aralarında bir tartışma çıktığı zaman, birbirlerine "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" diye sormaya başladılar.. İnşallah birinden biri ağzından birşey kaçırmaz..

Birlik ve beraberliğimizin selameti buna bağlı..

Önemli Not: Güngör Mengi hâlâ beni aramadı.. Dün gece aramızda acilen toplanıp "Başyazarlık müessesini" ilga etmeye karar verdik.. Bundan sonra Sabah'ta böyle bir makam olmayacak.. Bütün köşe yazarları başyazar muamelesi görecek.. (Tabii akıllı olurlarsa..)

Yaşasın başı sonu belli olmayan yazarlık! Yaşasın özgürlük mücadelemiz ve pancar davamız!