Karnendeki birkaç kırık nottu tüm korkun... Bir hiç uğruna ölüme koştun... Anlamı yoktu oysa, hiç değmezdi biliyor musun? Şimdi gittiğin yerde, seni melekler korusun...

"O BENİM İŞTE"
Arkadaşları birbirlerinin sözünü keserek söylüyorlardı Sina'nın yaşadıklarını... Bir gün parasını kaybedince korkudan annesine söyleyemediğini, onun için para topladıklarını... Bir başka gün, anahtarını kaybettiği için dayak yediğini... Bazı günler de servis parası ödenmediği için okula tramvayla gidip geldiğini...

Annesi Canan, bu dönem de zayıf getireceğini söyleyince onu görmek bile istememiş, dedesinin yanına gönderivermişti. Yine arkadaşlarıydı Küçük Sina'nın intihar etmeye karar verdiği anın şahitleri. "Arkadaşlar gazetede, karnedeki zayıfları yüzünden initihar eden bir çocuk görürseniz o benim işte" diyordu, Küçük Sina... Ve dün ona "elveda" deme günüydü. Adli Tıp Morgu'ndan alınan cenazesi Ortaköy Hacı Mahmut Camii'ne getirildi. Son yolculuğuna uğurlanırken, 6 ay önce ayrılan annesi ile babası gözyaşlarını döküyordu. Arkadaşları ise "Yeni Sinalar olmasın", "Sinalar ölmesin" diye yükselterek seslerini, alkışlıyorlardı küçük tabutunu...

Başında nöbet tuttu küçük gölgeler, rengarenk çiçekler bıraktılar. Bir küçük dost söyledi onun için son sözleri: "Sina'nın dediği gibi sevgi istiyor, sevgi istiyoruz. Onun vefatının herkese bir ders olması dileğiyle. Nasıl can verebildin, arkadaşım? Nasıl, cesaret edebildin?"