Yeniyıl nedeniyle yaptığımız söyleşilerde Rahmi Koç, "Dehşet bir dalga yakaladık" dedi. Sakıp Sabancı da "Bomba gibi patlayacağız" diye konuştu. Türkiye'nin en büyük iki grubunun bu ifadeleri son 3 ay içinde ülke olarak yakalanan fırsatların büyük sermaye kesiminde tam bir heyecan yarattığını gösteriyor.
Dün izlediğimiz İstanbul Sanayi Odası Meclisi'nin aylık toplantısında da bu heyecanın uzantılarını bulduk. Öncelikle İSO'nun üyeleri arasında yaptığı anket, hükümetin 2000 programında öngördüğü yüzde 25 enflasyon ve yüzde 20 devalüasyon hedefine sanayicilerin de büyük oranda tam uyum göstereceğini ortaya koydu.
Yine toplantıda öğrendiğimiz bir başka gerçek; sanayi kesiminin 1.5 yıldan beri devam eden üretim kaybının Aralık ayından itibaren durduğu oldu.
Talepteki yıl sonu canlanması, programın ortaya konması, faizlerin düşmesiyle tüketimin ve yatırımların canlanmasının beklenmesi sanki üretimin Aralık sonrasında da kendini toparlayacağına işaret ediyor. Bu konuda moraller iyi sayılır. Ancak beklentiler yine de var. Özel sektörde, aşırı ve beklenen enflasyon 4-5 katına çıkan ücret artışı istekleri kaygı uyandırıyor.
Bir de galiba ekonomik programın tanıtımının az olması, programı karizmatik bir liderin sahiplenip kamuoyunda heyecanla savunmaması, iş dünyasında da heyecan ve motivasyon eksikliğine yol açıyor. Büyük sermaye gruplarında görülen heyecanın orta ölçekli sanayicilerin ağırlıkta olduğu İstanbul Sanayi Odası'na daha az yansımasında 1999'da ekonomide yaşanan yüzde 5'lik daralmanın etkisi olsa gerek. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana, 1994'deki yüzde 6.1'in ardından 1999'da beklenen yüzde 5 dolayındaki daralma ikinci en büyük daralma olacak. Bu daralmayı yüzde 25 enflasyon hedefi, yüzde 15 kamu çalışanları zammı izleyince sanayicide ister istemez "Talep nereden gelecek?" sorusuna yol açıyor ve işi ağırdan alıyorlar.
Sonuç: Güneşi gözden kaçırdım diye gözyaşı dökersen, yıldızları da kaçırırsın.
