HİZBULLAH militanlarının başlıca hedefiydi "dikkat çekmemek." Bunun için sıradan esnaf gibi işlerine devam ediyor, kiraladıkları evlerde "aileleriyle" kalıyorlardı. Örgüt evlerinin kurbanların akıl almaz yöntemlerle katledildiği işkencehaneler olduğu ortaya çıkınca, gözler militanların eşlerine çevrildi. Kocaları bodrum katta, kömürlükte işkence yaparken, cinayet işlerken ya da cesetleri gömerken, onlar bir ev kadını yaptığı sıradan işleri yapmaya devam ediyorlardı.

Çamaşır veya bulaşık yıkayıp çocuklarıyla ilgileniyorlar, yemek yapıyorlardı. İşte bu vahşet bazı soruları akla getirdi: "Doğası gereği daha hassas ve merhametli olması gereken kadınlar, yanıbaşlarındaki vahşete nasıl göz yumuyordu? Çoğu anne olan bu kadınlar, çocuklarını bu vahşet evlerinde nasıl büyütebiliyordu? Evin altında onlarca ceset varken, gözlerine nasıl uyku giriyordu? İşkence gören insanların seslerini duymamak için ne yapıyorlardı?"