İnsanlar, ünlü biriyle yakınlıklarını gizlemekte çok zorlanırlar. Bazen bu yakınlığın bilinmesi kendi aleyhlerine bile olsa çenelerini tutamazlar. Açıkça anlatamazlarsa, imalarla anlaşılmasına çalışırlar. Hiç kimse hiçbir şey bilmezse çatlarlar. Çünkü ün bulaşıcıdır. Ünlüye dokunan o ünden pay kapar. Kolay yoldan ünlünün saygınlığından, prestijinden, değerinden, öneminden bir kısmını kendine alır ya da aldığını sanır.
Anlaşılan Sevil Demir bir yıl zor tutmuş kendini. Şimdi o konuşunca, bütün özel hayat muhabirleri haber atlamanın burukluğu içinde "Aslında biz de biliyorduk, ama Manço'nun anısına saygı gereği yazmıyorduk" diye yazılar döktürüyorlar.
Aslına bakarsanız bu saygı meselesi herkesin ortak derdi. Sevil Demir, aynı saygı endişesiyle, ilişkilerinin hikayesini, Manço'nun iyi aile babası imajına uygun bir biçimde yeniden yazıp anlatıyor. Eşi Lale Manço, bu anlatımı kocası sağken oluşturdukları ideal çift imajını zedelemeyecek biçimde yorumlamaya çalışıyor. Ve herkes sessiz bir anlaşma içinde, bu olayı Manço'nun sağken yarattığı imajı zedelemeden hazmetmeye çalışıyor.
Saygı saygı deyip durulan şey, Manço'nun sağken yarattığı kamusal kimliğe saygıdır. Ve böyle bir saygı herkese lazımdır. Çünkü hepimiz çift kimlikli yaratıklar olarak yaşarız. Bunlardan biri kamusal alan için oluşturduğumuz kimlik, diğeri özel alandaki kimliğimizdir. Hayatımız bu iki kimlik arasındaki çelişkileri örtbas etme gayretiyle geçer.
Gerçekte hepimiz çok iyi biliriz ki, hiçbir aşk dışardan göründüğü kadar kusursuz; hiçbir çift davetlerde görüldüğü kadar uyumlu değildir. Her evde, yaşayanların başkalarına anlatmaktan utanacakları şeyler yaşanır. Her ailenin bir vitrini vardır ve vitrini bozmamak konusunda aile bireyleri arasında işbirliği yapılır.
Vitrinden uzak tutulan şeyleri yalnızca yasak aşklar, uçuk fanteziler sananlar fena halde yanılırlar.
Çünkü bazıları için, bu aşklar ya da fanteziler zaten kamusal kimliğin vazgeçilmez öğesi, hatta temel direğidir. Kamusal kimliğini çapkınlık üzerine kurmuş bir erkek için saklanması gereken özel hayat gerçeği, cinsel performansının artık eskisi kadar yüksek olmamasıdır örneğin. Don Juan'ı korkudan tir tir titreten özel sırrı gerçekte iktidarsız olduğudur. Uçukluğuyla, aykırılığıyla ünlü bir kadın, "düzenli bir aile hayatı" için yanıp tutuştuğunu gizlemek zorundadır; onun gizlemesi gereken özel hayatı, özel duygusu budur. Güzel bir manken için kalçalarında birikmeye başlayan sellülittir kamusal kimliğiyle çelişen şey... İsyankar Rockçı genç için ise, ailesiyle gül gibi geçinip gittiğini ve için için pop dinlemek istediğini gizlemek hayati önemdedir.
Kısaca özel hayat dediğimiz ve girilmesini istemediğimiz alan, gerçek hayatımızdaki beğenmediklerimiz, çirkin ya da yanlış bulduklarımızdır. Halının altına süpürdüklerimizdir...
Herkesin halısının altında pislikler olduğundan, insanlar genellikle birbirlerinin pisliğini açık etmeme konusunda konsensus sağlar, buna da "saygı" adını takarlar.
İşte ölüm, bu konsensusun çok kritik bir anıdır.Rahmetlinin bir ömür boyu uğraşa didine yarattığı kamusal kimliğinin artık donduğu andır. İnsanlar yaşadıkları sürece, kamu alanı için oluşturdukları bu kimliği şurasından burasından değiştirebilir, hatta bazen radikal değişiklikler yapabilirler. Ama ölümle birlikte o kimlik ebedilik kazanır. O andan sonra, bu kimliği zedeleyecek herhangi bir bilgi, ona en büyük ihanettir.
Çünkü herkes kendinden bilir ki, rahmetli bu kimliği sağlam tutmaya koca bir ömür adamıştır.
