Nedeni olmayan başarısızlık olmaz diye düşünmek gerekiyor. Çünkü büyük hatalar çok kez kalın halatlar gibi bir yığın ipten oluşur. Bunun içinde başarı için çok önemli bulduğum iki konuyu gündeme getirmek istiyorum.
En temel yanlışlardan biri teknik direktörlere sabır gösterilmemesidir. Ne yazık ki, takım bir bütün olarak ele alınmıyor. Başarısızlığın tüm faturası teknik adama çıkartılıyor. İnsanlara şans tanıma, onlara katlanma erdemini son yıllarda sürekli ihlal eden yönetimler başarıyı kendi elleriyle engelliyor.
Son yıllarda bir sezonda 3-4 hoca değişiminin yaşandığı bir takımda başarı gelmesi mümkün mü? Günü kurtarmak için yapılan bu değişikliklerden sonra "Yarın ne olacaktır?" sorusu da düşünülmelidir.
İkinci konuya gelince; ülkemiz son yıllarda büyük değişim yaşıyor. Ekonomik zorluklar ve değer yargılarının yozlaşması, herşeyden önemlisi yönetenlerin kişisel çıkarlarını öne çıkarması yüzünden toplumda sevgisiz bir ortam oluştu. Trabzon'u da bu ortamdan soyutlayamayız. Yönetim, teknik adam, futbolcu, taraftar arasındaki sevgi bağlarının kurulabilmesi şarttır. Çünkü sevgi yer yüzündeki en güzel çiçektir, barıştır. Sevgiyi kaybettiğinizde her türlü kötülük de gelir.
